Mój urolog – portal urologiczny » Choroby

Witamy na stronie Mój urolog
Portal powstaje z myślą o osobach z chorobami układu moczowo-płciowego. Aktualnie strona jest w trakcie budowy, systematycznie będą zamieszczane kolejne tematy. Czekamy na Państwa sugestie i uwagi. kontakt@mojurolog.pl Przed rozpoczęciem korzystania z serwisu proszę zapoznać się z regulaminem. Ewentualne pytania prosimy zadawać za pośrednictwem forum.

 

Co to jest prostata?

 

Prostata zwana również gruczołem  krokowym lub sterczem stanowi element męskiego układu moczowo-płciowego. Położona jest pod pęcherzem moczowym i otacza cewkę moczową(tzw. sterczowy odcinek cewki moczowej). Tylna powierzchnia prostaty przylega do odbytnicy, dzięki czemu jest łatwo dostępna w badaniu palcem przez odbytnicę (badanie per rectum).

 

Zadaniem prostaty jest wytwarzanie wydzieliny wchodzącej w skład płynu nasiennego, zapewniającego  żywotność plemnikom i właściwe upłynnienie ejakulatu (spermy). Zdrowy gruczoł krokowy u ok. 30 letniego mężczyzny ma objętość 12-20ml i wielkość kasztana.

 

Prostata w zbudowana jest z tkanki gruczołowej(70%) i włóknisto-mięśniowego zrębu(30%) tworzonego  przez włókna kolagenowe i mięśnie gładkie.

 

Anatomicznie prostata  została podzielona na 3 strefy:

 

1.Obwodową- stanowiącą 70% gruczołu, dominuje w niej tkanka gruczołowa i to w tej strefie najczęściej rozwija się rak prostaty.

 

2. Centralną-  w tej strefie rozwija się 1-5% nowotworów prostaty.

 

3. Przejściową-  strefa ta zlokalizowana w okolicy cewki moczowej, w niej rozwija się łagodny rozrost prostaty. W tej strefie powstaje również ok. 20% nowotworów prostaty.

 

dodał: Mojurolog.pl, 23-01-2015, kategorie: Choroby

Co to jest przerost prostaty (łagodny rozrost prostaty)?

 

Łagodny rozrost prostaty potocznie nazywany  jest przerostem prostaty. Choroba występuje zazwyczaj u mężczyzn po 40 roku życia. Powiększenie prostaty stwierdza się u 50% mężczyzn powyżej tego wieku, a u połowy z nich występują objawy choroby. Częstość występowania choroby rośnie wraz z wiekiem, a przykre dolegliwości obniżają znacząco komfort życia pacjentów.

 

W prostacie wraz z wiekiem dochodzi do rozrostu komórek  w tzw. strefie przejściowej, która znajduje się w bliskości z cewką moczową. Powoduje to ucisk i przewężenie  cewki moczowej.

 

Zmiany w gruczole krokowym (prostacie) wpływają negatywnie na funkcję pęcherza moczowego. W początkowej fazie dolegliwości powiększona prostata tworzy przeszkodę w odpływie moczu co powoduje konieczność silniejszego kurczenia się pęcherza (mięśnia wypieracza) by pokonać tę przeszkodę.

Wraz z upływem czasu powstają  negatywne zmiany w budowie i funkcji pęcherza moczowego. Dochodzi  do pogrubienia  ścian pęcherza moczowego, powstawania  beleczek (przerośnięte włókna mięśniowe), uchyłków, w których na stałe zalega mocz, oraz  zaburzeń unerwienia. Mięsień wypierający mocz z czasem nie jest w stanie pokonać przeszkody w odpływie moczu i dochodzi do zalegania moczu . Zalegający mocz sprzyja zakażeniom i tworzeniu kamieni w pęcherzu moczowym. W skrajnych przypadkach dochodzi do zalegania moczu w nerkach, rozwoju niewydolności nerek  i mocznicy.

 

Przyczyny  rozrostu prostaty nie zostały do końca wyjaśnione.  Rozrost komórek  prostaty może być wywołany nadmierną stymulacją komórek do podziału i/lub zaburzeniem procesu ich naturalnej śmierci prowadzącym do nadmiernego ich gromadzenia. Dochodzi do tego pod wpływem różnych substancji (androgenów, estrogenów, czynników wzrostu, neurotransmiterów). Na występujące objawy wpływ mają również istnienie w prostacie procesu zapalnego oraz zmiany w budowie i funkcji pęcherza moczowego związane z wiekiem.

 

Czynniki ryzyka:

 

  • czynniki genetyczne
  • wiek- wraz z wiekiem rośnie częstość występowania
  • czynniki hormonalne
  • dieta i styl życia szczególnie dieta bogata w tłuszcze zwierzęce, siedzący tryb życia, nadmierna ilość alkoholu

 

dodał: Mojurolog.pl, 23-01-2015, kategorie: Choroby

Objawy przerostu prostaty:

 

Objawy łagodnego rozrostu prostaty można podzielić na 3 grupy wymienione poniżej. Wielkość prostaty nie koreluje z nasileniem objawów.

 

Objawy podrażnieniowe:

  • częste oddawanie moczu w dzień
  • częste oddawanie moczu w nocy (nocturia)
  • pilna potrzeba oddania moczu zmuszająca do poszukiwania toalety (parcia naglące)
  • nietrzymanie moczu

 

Objawy występujące podczas oddawania moczu:

  • wyczekiwanie na rozpoczęcie oddawania moczu
  • słaby, cienki, przerywany strumień moczu
  • wydłużenie czasu oddawania moczu
  • wykapywanie moczu pod koniec oddawania moczu
  • konieczność używania tłoczni brzusznej by poprawić strumień moczu

 

Objawy występujące po oddaniu moczu:

  • uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza moczowego i potrzeba ponownego oddania moczu po krótkim czasie
  • wykapywanie moczu po oddaniu moczu
dodał: Mojurolog.pl, 23-01-2015, kategorie: Choroby ,Objawy

Diagnostyka przerostu prostaty(łagodnego rozrostu prostaty):

 

Rozmowa z urologiem: lekarz na podstawie rozmowy ustali objawy, ich nasilenie oraz choroby towarzyszące mogące mieć wpływ na nasilenie dolegliwości. Istotne są również stosowane przez pacjenta leki i przebyte operacje.

 

Badanie per rectum: Badanie palcem przez odbytnicę jest podstawowym badaniem urologicznym wykonywanym u mężczyzn w trakcie diagnostyki chorób prostaty.

 

Pacjent  badany jest w pozycji kolankowo-łokciowej, na stojąco w pochyleniu lub rzadziej na plecach w pozycji na wznak z nogami zgiętymi w stawach kolanowych.  Lekarz przed badaniem ocenia okolice odbytu szukając ewentualnych  patologii (m.in. zmian skórnych, żylaków odbytu)

 

W trakcie badania  ocenia  szacunkowo wielkość prostaty, jej kształt, granice, powierzchnię, konsystencję w poszukiwaniu miejsc o wzmożonej spoistości, przestrzeni płynowych, twardych guzków czy zatartych granic gruczołu.

 

Badanie obejmuje także ocenę bolesności prostaty (normalnie niebolesna) oraz ocenę odbytnicy pod kątem zmian nowotworowych, dużych przetok i obecności krwi w stolcu.  Badanie per rectum  u zdrowego mężczyzny nie powinno być bolesne. W trakcie badania pacjent może odczuwać wzmożone parcie i potrzebę oddania moczu.

 

Badanie ogólne moczu: Pozwala wykluczyć aktywną infekcję układu moczowego oraz obecność krwi w moczu.

 

Badanie poziomu PSA w surowicy krwi

 

Badanie USG przezbrzuszne: Pozwala ocenić:

 

  • szacunkową wielkość prostaty ( dokładniejsze jest usg przeodbytnicze)

 

  • kształt prostaty (wielkość 3-płata prostaty i stopień jego wpuklenia do pęcherza)

 

  • ilość moczu zalegającego w pęcherzu moczowym po oddaniu moczu

 

  • grubość ścian pęcherza moczowego i inne cechy takie jak beleczkowanie czy uchyłki pęcherza- świadczące o  długotrwałym utrzymywaniu się przeszkody w odpływie moczu

 

  • stan nerek- nieleczony rozrost prostaty może powodować zastój moczu w nerkach i nawracające infekcje, prowadząc  w  skrajnych przypadkach niewydolności nerek

 

  • obecność kamicy pęcherza moczowego – może nasilać objawy

 

  • obecność guza pęcherza- mogącego powodować część objawów kojarzonych z rozrostem prostaty

 

Badanie przezbrzuszne nie służy do dokładnej oceny struktury gruczołu krokowego, jest badaniem orientacyjnym, lecz w większości przypadków wystarczającym wstępnej oceny i kontroli pacjenta w trakcie leczenia.

 

Badanie USG przez odbytnicze (TRUS): nie jest to badanie wykonywane rutynowo w rozroście prostaty. Pozwala na dokładniejszy pomiar gruczołu krokowego i ocenę jego budowy.

 

Uroflowmetriabadanie pozwala na pomiar tempa przepływu moczu prze cewkę moczową w trakcie oddawania moczu. Pacjent zostaje poproszony o oddanie moczu do specjalnego urządzenia. Urządzenie  pomiarowe pozwala na określenie maksymalnego i średniego przepływu moczu przez cewkę na sekundę (Qmax), ilości oddanego moczu i czasu potrzebnego na opróżnienie pęcherza. Urządzenie przedstawia te wszystkie wartości w postaci  wykresu. Konieczne jest wykonanie kilku pomiarów. Objętość oddanego moczu powinna być większa niż 150ml by badanie było wiarygodne, a pęcherz opróżniony w sposób w jaki pacjent zazwyczaj  go opróżnia.

 

Ocena nasilenia objawowów przerostu prostaty:

 

IPSS - Międzynarodowa skala punktowa objawów towarzyszących
chorobom gruczołu krokowego.

Krótka ankieta pozwalająca ustalić nasilenie objawów spowodowanych przez łagodny rozrost gruczołu krokowego (BPH).  Składa się z 7 pytań dotyczących  oddawania moczu, w których pacjent określa w skali od 0(nigdy) do 5 (prawie zawsze) występowanie następujących objawów:

- niecałkowite opróżnianie pęcherza moczowego

- częstomocz

- przerywany strumień moczu

- parcia naglące (nagła konieczność oddania moczu)

- słaby strumień moczu

- oddawanie moczu z pomocą parcia brzuchem

- nocturia (oddawanie moczu w nocy)

 

Suma punktów świadczy pośrednio o nasileniu dolegliwości, im większa suma punktów tym dolegliwości są większe.  Stopień nasilenia objawów wg punktacji:

0-7 punktów- objawy o niewielkim nasileniu

8-19 punktów- umiarkowane nasilenie objawów

20-35 punktów-znaczne nasilenie objawów

 

Dzienniczek  mikcji: jest to prosta tabelka w której pacjent notuje ilość spożywanych płynów (także płynnych pokarmów np. zupy), ilość oddanego moczu ,częstość wizyt w toalecie, epizody parć naglących. Powinien być prowadzony przez kilka dni (minimum 2-3dni). W trakcie wizyty u urologa pozwala lekarzowi na dokładniejsze określenie objawów i stopnia ich nasilenia. (wzór dzienniczka).

dodał: Mojurolog.pl, 23-01-2015, kategorie: Choroby ,Diagnostyka

 

Załupek to stan gdy po zsunięciu napletka i uwidocznieniu żołędzi prącia nie można zsunąć napletka ponownie na żołądź.  Zsunięty napletek znajdujący się w okolicy rowka zażołędnego powoduje ucisk naczyń krwionośnych i chłonnych prącia. Dochodzi wówczas do stopniowego narastania obrzęku żołędzi i napletka, a gdy stan ten  przedłuża się,  do powstania ognisk martwicy. W skrajnych sytuacjach może dojść do martwicy żołędzi prącia.

 

Powstawaniu załupka sprzyja istnienie stulejki- zwężenia napletka, które nie pozwala na swobodne zsuwanie napletka z żołędzi prącia.

 

Gdy dojdzie do powstania załupka należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza, gdyż wraz z upływem czasu powiększający się obrzęk  znacznie utrudnia odprowadzenie napletka do właściwej pozycji i często zmusza do zastosowania leczenia chirurgicznego.

 

 

Leczenie załupka

 

Leczenie załupka polega na ograniczeniu obrzęku i odprowadzeniu napletka do właściwej pozycji. Wśród metod leczenia można wyróżnić:

 

  • Ręczne odprowadzenie napletka- ucisk obrzękniętego napletka i żołędzi z jednoczesnym przeciśnięciem żołędzi przez pierścień przewężonego napletka. Ten sposób u większości pacjentów jest skuteczny. Ucisk obrzękniętej żołędzi i napletka często jest bolesny i wymaga znieczulenia prącia.

 

  • Zastosowanie substancji zmniejszających obrzęk na zasadzie osmozy i ręczne zsunięcie napletka.

 

  • Wykonanie licznych nakłuć obrzękniętego napletka i ucisk celem usunięcia płynu przesiękowego, a następnie ręczne zsunięcie napletka- Technika Dundee

 

  • Grzbietowe nacięcie napletka w miejscu  jego zwężenia- zabieg wykonywany w sytuacji gdy inne metody zawiodą. Prącie znieczula się poprzez podanie podskórne leku znieczulającego. Następnie wykonuje się nacięcie napletka w miejscu największego zwężenia. Po wygojeniu w zależności od sytuacji ranę zszywa się poprzecznie lub wykonuje obrzezanie, usuwając napletek.

 

 

Opracowano na podstawie:

  1. CH Chung, Emergency management of paraphimosis, Hong Kong j.emerg.med. 2003;10:253-257
  2. Kessler et al,  Non-Traumatic Urologic Emergencies in Men: A Clinical Review Western Journal of Emergency Medicine , Vol X, no. 4 : November 2009
  3. Reynard JM, Barua JM. Reduction of paraphimosis the simple way – the Dundee technique. BJU Int 1999;83(7):859-860
dodał: Mojurolog.pl, 02-01-2015, kategorie: Choroby

ASAP –atypowy rozrost drobnozrazikowy

 

ASAP to nieprawidłowy(atypowy) rozrost komórek, ale jego obecność i charakter jest niewystarczający do postawienia rozpoznania nowotworu prostaty. Występuje w 5% wyników biopsji prostaty.

 

Obecność ASAP w pierwszej biopsji wiąże się ze zwiększonym (ok.40%) prawdopodobieństwem współistnienia raka prostaty  i jego rozpoznania w kolejnej biopsji.

 

Zgodnie z wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Urologicznego (2014) rozpoznanie ASAP w tkance z biopsji jest wskazaniem do wykonania powtórnej biopsji prostaty. Moment wykonania kolejnej biopsji nie został w wytycznych sprecyzowany. Uzależnia się go od prawdopodobieństwa istnienia nowotworu (wysokie/szybko narastające PSA, nieprawidłowy wynik badania prostaty palcem przez odbytnicę, dodatni wywiad rodzinny). W literaturze wskazuje się na okres 3-6miesięcy.

 

 

Opracowano na podstawie:

  1. Ukimura, O., Coleman, J.A., De La Taille, A., Emberton, M., Epstein, J.I., Freedland, S.J., Jones, J.S.. (2013). Contemporary role of systematic prostate biopsies: Indications, techniques, and implications for patient care. European Urology, 63(2), 214–230. doi:10.1016/j.eururo.2012.09.033

2.Bottet N, Bastian P.J, Bellmunt J et al. EAU guidelines on Prostate Cancer. European Association of Urology 2014

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 07-12-2014, kategorie: Choroby ,Diagnostyka

Łagodny guz nerki rozpoznawany zazwyczaj przypadkowo podczas badań obrazowych. Zbudowany jest z tkanki tłuszczowej, mięśniowej gładkiej i patologicznie zmienionych  naczyń krwionośnych.

Występuje czterokrotnie częściej u kobiet. Zazwyczaj występuje pojedynczo i ma niewielkie rozmiary.

Ok. 30% guzów angiomyolipoma rozpoznaje się u pacjentów chorujących na  stwardnienie guzowate-  są zazwyczaj mnogie i w obu nerkach.

Istnieje rzadki wariant nabłonkowy(epithelioid angiomyolipoma) o złośliwym przebiegu.

 

Objawy:

Zazwyczaj nie daje objawów klinicznych. W przypadku dużych guzów, ze względu na patologicznie zbudowane naczynia krwionośne (cienkie ściany naczyń, tętniaki), istnieje zwiększone ryzyko samoistnego pęknięcia i krwotoku do przestrzeni zaotrzewnowej (Zespół Wunderlicha). Jest to czasami  pierwszy i jedyny objaw. Ryzyko rośnie wraz z wielkością guza. Inne objawy obejmują bóle brzucha, wyczuwalny guz, krwiomocz, wymioty, niedokrwistość, nadciśnienie.

 

Czynniki ryzyka samoistnego pęknięcia obejmują:

- wielkość guza (≥4cm)

-dużą  ilość naczyń w guzie

-stwardnienie guzowate

 

Rozpoznanie: 

Dzięki obecności tkanki tłuszczowej guz ma charakterystyczny wygląd w badaniach obrazowych (USG, KT, MRI)  i na tej podstawie można zazwyczaj postawić trafne rozpoznanie. Czasami może sprawiać problemy diagnostyczne.

 

Leczenie:

Profilaktyczne leczenie chirurgiczne proponowane jest pacjentom:

- z guzami  średnicy ≥4cm

-kobietom w wieku rozrodczym

-pacjentom, którzy maja niedostateczny dostęp do pomocy medycznej

 

Metody leczenia obejmują:

 

- chirurgiczne usunięcie guza z pozostawieniem nerki –preferowane

- usunięcie nerki- gdy umiejscowienie lub wielkość guza nie pozwala na jego usunięcie z pozostawieniem nerki

- ablację termiczną guza (zniszczenie guza przy pomocy wysokiej temperatury)

- embolizację ( zamknięcie naczyń doprowadzających krew do guza)

 

Pacjenta do konkretnej metody leczenia kwalifikuje się na podstawie wielkości guza, stanu ogólnego, wydolności nerek.

Preferowaną metodą leczenia planowego jest usunięcie guza z pozostawieniem nerki (leczenie nerkooszczające).

W przypadku krwawienia metodą z wyboru jest selektywna embolizacja guza.

Pacjentów z niewielkimi guzami AML po ustaleniu diagnozy kontroluje się okresowo, wykonując badania obrazowe. Zazwyczaj jest to badanie USG.

 

 

 

Opracowano na podstawie:

1. Logue LG, Acker RE, Sienko AE. Best cases from the AFIP: angiomyolipomas in tuberous sclerosis. Radiographics. 23 (1): 241-6.

2. Umeoka S, Koyama T, Miki Y et-al. Pictorial review of tuberous sclerosis in various organs. Radiographics. 28 (7): e32.

3. Ljungberg B.,Bensalah K., Bex A., Canfield S., Dabestani S., Hofmann F., Hora M., Kuczyk M.A., Lam T., Marconi L., Merseburger A.S., Mulders P.F.A.,T. Powles,  Staehler M., Volpe A., Guidelines on Renal Cell Carcinoma, EAU 2014.

4.  Alan J. Wein, Louis R. Kavoussi et al. Campbell-Walsh Urology. – 10th ed. Chapter 51 : Benign Renal Masses  str. 1498-1499

 

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 07-12-2014, kategorie: Choroby

 

 

Podstawową metodą leczenia nowotworu nerki jest leczenie chirurgiczne. Operacja wycięcia nerki wykonywana jest w sytuacji gdy wielkość guza i/lub lokalizacja nie pozwalają na usunięcie samego guza wraz z marginesem zdrowej tkanki i zaoszczędzeniem nerki- operacja nerkooszczędzająca (NSS-nephron sparing surgery).

Zakres operacji obejmuje usunięcie nerki wraz z otaczającą torebką tłuszczową i powięzią (zwaną powięzią Geroty) w jednym bloku tkankowym. W części przypadków, gdy istnieje podejrzenie przerzutów do nadnercza lub naciek nowotworowy usuwa się również ten narząd.

W zaawansowanych przypadkach gdy nowotwór w postaci czopu wnika do dużych naczyń żylnych, konieczne jest poszerzenie zakresu operacji.

 

 

IS_nerka guz usg 300 kopia

Guz nerki widoczny podczas badania USG

 

Przygotowanie do operacji:

 

Po zakwalifikowaniu do operacji pacjent wykonuje badania laboratoryjne, odbywa konsultację z anestezjologiem, a w przypadku chorób przewlekłych również z innymi specjalistami (decyduje o tym anestezjolog). W przypadku stosowania części leków przeciwzakrzepowych istnieje konieczność czasowej zamiany  leków doustnych na heparynę drobnocząsteczkową podawaną w postaci  podskórnych zastrzyków.

 

W szpitalu w okresie okołooperacyjnym pacjent otrzymuje antybiotyk oraz profilaktykę przeciwzakrzepową (podskórne zastrzyki z heparyny drobnocząsteczkowej, bandażowanie nóg). W dzień poprzedzający operację, od godzin popołudniowych, pacjent pozostaje na czczo- pić może do 24:00.

 

Rano w dniu zabiegu pacjent pozostaje na czczo i przyjmuje swoje stałe leki ( po wcześniejszym uzgodnieniu z lekarzem).

 

Przebieg operacji:

 

Operacja trwa 1,5-3 godzin i odbywa się w znieczuleniu ogólnym(narkozie). Pacjenta układa się na plecach lub na boku w zależności od wybranego przez lekarza dostępu operacyjnego (rodzaju cięcia). Do pęcherza moczowego wprowadzony zostaje cewnik moczowy.

Cięciem dł. Ok. 20-25cm w okolicy podżebrowej lub lędźwiowej odsłania się okolicę nerki. Następnie lekarz odnajduje naczynia nerkowe (tętnicę i żyłę) i kolejno podwiązuje i przecina. Ze względu na różnice anatomiczne pomiędzy poszczególnymi ludźmi mogą istnieć dodatkowe naczynia krwionośne. Po pozbawieniu nerki ukrwienia oddziela się nerkę wraz z torebką tłuszczową i powięzią od otaczających tkanek i usuwa z jamy brzusznej w jednym bloku tkankowym.

Kolejnym etapem operacji jest pozostawienie drenu w loży po usuniętej nerce i zszycie rany warstwa po warstwie. Dren umocowuje się do skóry szwami chirurgicznymi. Rana zostaje przykryta opatrunkiem.

 

Rozcięta nerka wraz z guzem

Rozcięta nerka wraz z guzem

 

Powikłania:

 

- krwawienie podczas lub po operacji wymagające przetoczenia krwi

- uszkodzenie narządów sąsiadujących z usuwaną nerką

(wątroba, jelita, śledziona, duże naczynia krwionośne-aorta, żyła główna dolna)

- zakażenie miejsca operowanego i rany pooperacyjnej

- rozejście się rany pooperacyjnej

- powstanie przepukliny w bliźnie pooperacyjnej

- powikłania zakrzepowe- zakrzepica żylna, zatorowość płucna

 

 

Po operacji:

 

Po operacji pacjent otrzymuje kroplówki i leki przeciwbólowe i stopniowo powraca do picia i jedzenia. W trakcie pobytu w szpitalu usuwany jest dren i cewnik moczowy. Szwy skórne usuwa się już po wypisie ze szpitala w poradni urologicznej. Wynik badania histopatologicznego (badanie usuniętej nerki) pacjent odbiera po ok. 2-3 tygodniach. Wynik określa rodzaj nowotworu, ocenę stopnia zaawansowania i złośliwości. Na podstawie wyniku lekarz ustala dalsze postępowanie. Czas rekonwalescencji to ok. 10-12 tygodni.

 

dodał: Mojurolog.pl, 22-03-2014, kategorie: Choroby ,Leczenie ,Operacje i zabiegi

W większości przypadków rak nerki (rak nerkowokomórkowy) dotyczy jednej nerki i tworzy pojedynczy guz. Wieloogniskowo występuje w 10-20% i zazwyczaj dotyczy przypadków rodzinnych (dziedzicznych nowotworów nerek) 

 

Nowotwory obustronne (2-4% przypadków)  mogą występować synchronicznie (w jednym czasie) lub asynchronicznie (w różnym czasie) i występują częściej w przypadku raka brodawkowatego (jeden z podtypów raka nerki) i uwarunkowanych genetycznie nowotworach nerek (patrz: dziedziczne nowotwory nerek)1.

 

Oprócz tworzenia litych guzów rak nerki może tworzyć guzy lito- torbielowate lub rozwijać się w przegrodach torbieli nerkowych


Rak nerki szerzy się przez rozrost miejscowy, daje przerzuty naczyniami krwionośnymi i chłonnymi, a jedną z cech charakterystycznych tego nowotworu jest wrastanie do żył nerkowych i żyły głównej dolnej- ma to miejsce w 10% przypadków .

Jest nowotworem bardzo dobrze unaczynionym, co przejawia się w silnym wzmocnieniem guza w tomografii komputerowej po podaniu dożylnym kontrastu.2

 

Wyróżnia się trzy główne typy raka nerki:3

Rak Jasnokomórkowy- jest najczęstszym typem raka nerki. Rozpoznawany jest w 80-90% przypadków. Rokuje gorzej niż pozostałe dwa typy.

 

Rak Brodawkowaty- występuje w 10-15% przypadków

 

Rak Chromofobny- występuje w 4-5% przypadków

 

 

        Bibliografia :

           1.  Alan J. Wein, Louis R. Kavoussi et al. Campbell-Walsh Urology. – 10th ed. Chapter 49:Malignant Renal Masses

            2.  Nargund V.H., Raghavan D., Sandler M. Howard, Urological  Oncology,  Springer 2008, s. 263. 

       3.  Ljungberg B.,Bensalah K., Bex A., Canfield S., Dabestani S., Hofmann F., Hora M., Kuczyk M.A., Lam T., Marconi L., Merseburger A.S., Mulders P.F.A.,  Staehler M., Volpe A., Guidelines on Renal Cell Carcinoma, EAU 2013.

 

dodał: Mojurolog.pl, 23-11-2013, kategorie: Choroby

Czynniki ryzyka

 

·Palenie tytoniu

Odpowiada za 60% przypadków raka u mężczyzn i 30% u kobiet. Palenie tytoniu zwiększa ryzyko zachorowania trzykrotnie.

 

·Narażenie zawodowe na substancje rakotwórcze

20-27% przypadków raka pęcherza wiąże się z narażeniem zawodowym, głównie na aminy aromatyczne. Są to  związki chemiczne stosowane w różnych gałęziach przemysłu m.in. w drukarstwie, obróbce żelaza i aluminium, produkcji farb , lakierów, przetwórstwie gazu, ropy naftowej.

 

·Przewlekły stan zapalny pęcherza moczowego/przewlekłe infekcje układu moczowego

Przewlekły stan zapalny wywołany infekcją, ciałem obcym lub kamicą pęcherza zwiększa ryzyko zachorowania.

 

·Radioterapia (naświetlania)

Przebyte naświetlania miednicy (np. z powodu raka szyjki macicy lub raka prostaty) zwiększają ryzyko rozwoju nowotworu. Rak pęcherza potrzebuje czasu by się rozwinąć dlatego największe ryzyko występuje u pacjentów napromienianych w młodym wieku.

 

·Chemioterapia cyklofosfamidem (lek stosowanym m.in. w chorobach autoimmunologicznych, przygotowaniu biorców szpiku) zwiększa ryzyko zachorowania.

 

·Przewlekły stan zapalny pęcherza/Przewlekłe infekcje ukł. moczowego

 

·Wywiad rodzinny- pacjenci, których krewni pierwszego stopnia zachorowali na raka pęcherza.

 

·Wiek- ryzyko zachorowania rośnie wraz z wiekiem. Najczęściej chorują pacjenci po 60 r.ż. Rak pęcherza u pacjentów <40r.ż. występuje rzadko (0,02-0,1%)

 

Profilaktyka

Działania profilaktyczne obejmują głównie zaprzestanie palenia tytoniu, unikanie narażenia na substancje rakotwórcze oraz stosowanie diety bogatej w owoce i warzywa, które są bogatym źródłem antyoksydantów.

 

 

Bibliografia:

1.Polska Unia Onkologii. Zalecenia postępowania diagnostyczno-terapeutycznego w nowotworach złośliwych-2013r. Rak Pęcherza moczowego s.353-368.

2.Alan J. Wein, Louis R. Kavoussi et al. Campbell-Walsh Urology. – 10th ed. Chapter 80  Urothelial Tumors of the Bladder

3.Nargund V.H., Raghavan D., Sandler M. Howard, Urological  Oncology,  Springer 2008

4. Babjuk  M., Burger  M., Zigeuner R., Shariat S., Van Rhijn B., Compérat E., Sylvester R., Kaasinen  E., Böhle A. ,  Palou J., Rouprêt M., Guidelines on Non-muscle-invasive Bladder Cancer (TaT1 and CIS), EAU 2013.

dodał: Mojurolog.pl, 27-08-2013, kategorie: Choroby