Mój urolog – portal urologiczny » Operacje i zabiegi

Witamy na stronie Mój urolog
Portal powstaje z myślą o osobach z chorobami układu moczowo-płciowego. Aktualnie strona jest w trakcie budowy, systematycznie będą zamieszczane kolejne tematy. Czekamy na Państwa sugestie i uwagi. kontakt@mojurolog.pl Przed rozpoczęciem korzystania z serwisu proszę zapoznać się z regulaminem. Ewentualne pytania prosimy zadawać za pośrednictwem forum.

 

Leczenie żylaków powrózka nasiennego- embolizacja żylaków powrózka nasiennego

 

Embolizacja żylaków powrózka nasiennego to obok leczenia chirurgicznego jeden ze sposobów leczenia żylaków powrózka nasiennego.  Jest to zabieg małoinwazyjny wykonywany w znieczuleniu miejscowym pod kontrolą RTG, a którego celem jest  zamknięcie światła żyły jądrowej do której spływa krew ze zmienionych żylakowato żył powrózka nasiennego.

Po  przygotowaniu miejsca wkłucia ( dezynfekcja, znieczulenie skóry) lekarz radiolog wykonuje niewielkie 1-2mm nacięcie w pachwinie  i wprowadza do światła żyły udowej  cienki cewnik. Następnie podając środek  kontrastowy uwidacznia kolejne naczynia docierając  cewnikiem do żyły jądrowej. Po uwidocznieniu nieprawidłowo poszerzonych  żył splotu wiciowatego (żylaków powrózka nasiennego) wprowadza  poprzez cewnik materiał obliterujący(zamykający) światło żyły jądrowej. W tym celu wykorzystuje się specjalne stalowe i platynowe spiralki lub inne substancje.  Zabieg kończy się usunięciem cewnika i uciśnięciem miejsca po usuniętym cewniku.

 

Embolizacja żylaków powrózka nasiennego

Embolizacja żylaków powrózka nasiennego

 

Po zabiegu w żylakach i żyle jądrowej ustaje przepływ krwi, a zalegająca w żyłach krew ulega wykrzepieniu. Z czasem dochodzi do zwłóknienia naczyń i zarośnięcia ich światła.

 

Zabieg embolizacji  trwa od 30-60 min. Czas pobytu w szpitalu różni się od ośrodka w którym embolizacja jest wykonywana, pacjent wypisywany jest po kilku godzinach lub w dniu następnym.

 

Powrót do normalnej aktywności trwa 1-2dni, zaleca się jednak unikanie ciężkiej pracy fizycznej lub forsownych ćwiczeń przez 5-7 dni.

 

Do zalet embolizacji żylaków powrózka nasiennego należy:

-mała inwazyjność zabiegu i brak szwów

-krótki czas hospitalizacji i powrotu do normalnej aktywności (1-2 dni)

-wysoka skuteczność

-możliwość leczenia żylaków obustronnych podczas jednego zabiegu i z jednego nakłucia.

 

Opracowano na podstawie:

  1. Can Urol Assoc J 2012;6(4):266-268
  2. Can Urol Assoc J 2007;1(3):278-280
  3. Prasivoravong et al.: Beneficial effects of variocele embolisation on semen parameters. Basic and Clinical Andrology 2014 24:9.
dodał: Mojurolog.pl, 15-03-2015, kategorie: Operacje i zabiegi

 

Podstawową metodą leczenia nowotworu nerki jest leczenie chirurgiczne. Operacja wycięcia nerki wykonywana jest w sytuacji gdy wielkość guza i/lub lokalizacja nie pozwalają na usunięcie samego guza wraz z marginesem zdrowej tkanki i zaoszczędzeniem nerki (operacja nerkooszczędzająca- NSS).

 

Zakres operacji usunięcia nerki zwanej radykalną nefrektomią obejmuje usunięcie nerki wraz z otaczającą torebką tłuszczową i powięzią, nazwaną powięzią Geroty, w jednym bloku tkankowym. U niektórych pacjentów, gdy istnieje podejrzenie przerzutów do nadnercza lub naciek nowotworu usuwa się również ten narząd.

 

Guz nerki widoczny podczas badania USG

Guz nerki widoczny podczas badania USG

 

Na czym polega operacja laparoskopowego usunięcia nerki ?

 

Technika laparoskopowa jest wykorzystywana w urologii już od wielu lat dowodząc swojej skuteczności i bezpieczeństwa. Polega na operowaniu pacjenta przy pomocy kamery i specjalnych podłużnych narzędzi wprowadzanych do jamy brzusznej poprzez wykonanie kilku niewielkich nacięć skóry (5-15mm). Wcześniej przy pomocy gazu (dwutlenek węgla) wytworzona zostaje w brzuchu przestrzeń pozwalająca na przeprowadzenie operacji. Lekarz operujący i asysta kontrolują przebieg operacji na monitorze, na który przesyłany jest obraz z kamery znajdującej się w miejscu operowanym.

Metoda laparoskopowa pozwala na bardzo dobry wgląd w miejsce operacji i skrócenie czasu rekonwalescencji po leczeniu.

W trakcie operacji laparoskopowej może być konieczne wykonanie tzw. konwersji czyli  zmiany operacji z laparoskopowej na tradycyjną .  Pacjent decydując się na technikę laparoskopową musi mieć to na uwadze.

 

Narzędzia wykorzystywane w laparoskopii.

Narzędzia wykorzystywane w laparoskopii.

 

Przeciwwskazania do operacji laparoskopowej obejmują:

 

Przeciwwskazania bezwzględne:

- zaburzenia krzepnięcia

- zaburzenia krążeniowo-oddechowe

- aktywny proces zapalny w miednicy mniejszej

 

Przeciwwskazania względne:

-otyłość

- wcześniejsze operacja jamy brzusznej i miednicy

- stan po napromienianiu miednicy

 

Przygotowanie do operacji:

 

Po zakwalifikowaniu do operacji pacjent wykonuje badania laboratoryjne, odbywa konsultację z anestezjologiem, a w przypadku chorób przewlekłych również z innymi specjalistami (decyduje o tym anestezjolog). W przypadku stosowania części leków przeciwzakrzepowych istnieje konieczność czasowej zamiany leków doustnych na heparynę drobnocząsteczkową podawaną podskórnie.

 

W szpitalu w okresie okołooperacyjnym pacjent otrzymuje antybiotyk oraz profilaktykę przeciwzakrzepową (podskórne zastrzyki z heparyny drobnocząsteczkowej, bandażowanie nóg). W dzień poprzedzający operację, od godzin popołudniowych, pacjent pozostaje na czczo- pić może do 24:00.

 

Rano w dniu operacji pacjent pozostaje na czczo i przyjmuje swoje stałe leki ( po wcześniejszym uzgodnieniu z lekarzem).

 

Przebieg operacji:

 

Operacja odbywa się w znieczuleniu ogólnym (narkozie). Pacjenta układa się na plecach z podparciem i uniesieniem operowanej połowy ciała. W narkozie do pęcherza moczowego wprowadzony zostaje cewnik moczowy.

 

W pierwszym etapie operacji, poprzez nacięcia skóry dł. 0,5-1,5cm, do jamy brzusznej wprowadza się kamerę oraz narzędzia laparoskopowe. Przy pomocy gazu (dwutlenek węgla) wytworzona zostaje w brzuchu przestrzeń robocza, tzw. odma, pozwalająca na wprowadzenie narzędzi przeprowadzenie operacji. Po wytworzeniu odmy do jamy brzusznej wprowadzone zostają tzw. trokary- specjalne rurki z kanałem roboczym przez który wprowadza się narzędzia i zaworami pozwalającymi na utrzymywanie odmy.

 

Kolejnym etapem jest odsłonięcie okolicy nerki, w tym celu konieczne jest odsunięcie jelita grubego. Następnie lekarz odnajduje naczynia nerkowe (tętnicę i żyłę), kolejno podwiązuje je i przecina. Ze względu na różnice anatomiczne pomiędzy poszczególnymi ludźmi mogą istnieć dodatkowe naczynia krwionośne. Po pozbawieniu nerki ukrwienia oddziela się ją wraz z torebką tłuszczową i powięzią od otaczających tkanek i usuwa z jamy brzusznej w jednym bloku tkankowym. Nerkę wprowadza się do specjalnego worka, który wprowadza się do jamy brzusznej przez kanał dla jednego z narzędzi. W celu usunięcia nerki z jamy brzusznej wykonuje się kilkucentymetrowe nacięcie w podbrzuszu lub powiększa otwór wykonany wcześniej. Nacięcie wykonywane w celu usunięcia nerki jest kilkukrotnie mniejsze niż podczas operacji klasycznej(20-25cm).

 

Na koniec w miejscu po usuniętej nerce pozostawia się  dren (plastikowa rurka przez która ewakuuje się pozostająca po operacji krwistą treść). Dren  umocowuje się do skóry szwami chirurgicznymi, a  rany  przykrywa opatrunkiem.

 

Rozcięta nerka wraz z guzem

Rozcięta nerka wraz z guzem

 

Powikłania:

- krwawienie podczas lub po operacji wymagające przetoczenia krwi

- uszkodzenie narządów sąsiadujących z usuwaną nerką (wątroba, jelita, śledziona, duże naczynia krwionośne-aorta, żyła    główna dolna)

- zakażenie miejsca operowanego i rany pooperacyjnej

- rozejście się rany pooperacyjnej

- powstanie przepukliny w bliźnie pooperacyjnej

- powikłania zakrzepowe- zakrzepica żylna, zatorowość płucna

 

Po operacji

Po operacji pacjent otrzymuje kroplówki i leki przeciwbólowe i stopniowo powraca do picia i jedzenia. W trakcie pobytu w szpitalu usuwany jest dren i cewnik moczowy. Szwy skórne usuwa się już po wypisie ze szpitala w poradni urologicznej. Wynik badania histopatologicznego (badanie usuniętej nerki) pacjent odbiera po ok. 2-3 tygodniach. Wynik określa rodzaj nowotworu,  stopień zaawansowania i złośliwości. Na podstawie wyniku lekarz ustala dalsze postępowanie.

 

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 22-03-2014, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

 

Podstawową metodą leczenia nowotworu nerki jest leczenie chirurgiczne. Operacja wycięcia nerki wykonywana jest w sytuacji gdy wielkość guza i/lub lokalizacja nie pozwalają na usunięcie samego guza wraz z marginesem zdrowej tkanki i zaoszczędzeniem nerki- operacja nerkooszczędzająca (NSS-nephron sparing surgery).

Zakres operacji obejmuje usunięcie nerki wraz z otaczającą torebką tłuszczową i powięzią (zwaną powięzią Geroty) w jednym bloku tkankowym. W części przypadków, gdy istnieje podejrzenie przerzutów do nadnercza lub naciek nowotworowy usuwa się również ten narząd.

W zaawansowanych przypadkach gdy nowotwór w postaci czopu wnika do dużych naczyń żylnych, konieczne jest poszerzenie zakresu operacji.

 

 

IS_nerka guz usg 300 kopia

Guz nerki widoczny podczas badania USG

 

Przygotowanie do operacji:

 

Po zakwalifikowaniu do operacji pacjent wykonuje badania laboratoryjne, odbywa konsultację z anestezjologiem, a w przypadku chorób przewlekłych również z innymi specjalistami (decyduje o tym anestezjolog). W przypadku stosowania części leków przeciwzakrzepowych istnieje konieczność czasowej zamiany  leków doustnych na heparynę drobnocząsteczkową podawaną w postaci  podskórnych zastrzyków.

 

W szpitalu w okresie okołooperacyjnym pacjent otrzymuje antybiotyk oraz profilaktykę przeciwzakrzepową (podskórne zastrzyki z heparyny drobnocząsteczkowej, bandażowanie nóg). W dzień poprzedzający operację, od godzin popołudniowych, pacjent pozostaje na czczo- pić może do 24:00.

 

Rano w dniu zabiegu pacjent pozostaje na czczo i przyjmuje swoje stałe leki ( po wcześniejszym uzgodnieniu z lekarzem).

 

Przebieg operacji:

 

Operacja trwa 1,5-3 godzin i odbywa się w znieczuleniu ogólnym(narkozie). Pacjenta układa się na plecach lub na boku w zależności od wybranego przez lekarza dostępu operacyjnego (rodzaju cięcia). Do pęcherza moczowego wprowadzony zostaje cewnik moczowy.

Cięciem dł. Ok. 20-25cm w okolicy podżebrowej lub lędźwiowej odsłania się okolicę nerki. Następnie lekarz odnajduje naczynia nerkowe (tętnicę i żyłę) i kolejno podwiązuje i przecina. Ze względu na różnice anatomiczne pomiędzy poszczególnymi ludźmi mogą istnieć dodatkowe naczynia krwionośne. Po pozbawieniu nerki ukrwienia oddziela się nerkę wraz z torebką tłuszczową i powięzią od otaczających tkanek i usuwa z jamy brzusznej w jednym bloku tkankowym.

Kolejnym etapem operacji jest pozostawienie drenu w loży po usuniętej nerce i zszycie rany warstwa po warstwie. Dren umocowuje się do skóry szwami chirurgicznymi. Rana zostaje przykryta opatrunkiem.

 

Rozcięta nerka wraz z guzem

Rozcięta nerka wraz z guzem

 

Powikłania:

 

- krwawienie podczas lub po operacji wymagające przetoczenia krwi

- uszkodzenie narządów sąsiadujących z usuwaną nerką

(wątroba, jelita, śledziona, duże naczynia krwionośne-aorta, żyła główna dolna)

- zakażenie miejsca operowanego i rany pooperacyjnej

- rozejście się rany pooperacyjnej

- powstanie przepukliny w bliźnie pooperacyjnej

- powikłania zakrzepowe- zakrzepica żylna, zatorowość płucna

 

 

Po operacji:

 

Po operacji pacjent otrzymuje kroplówki i leki przeciwbólowe i stopniowo powraca do picia i jedzenia. W trakcie pobytu w szpitalu usuwany jest dren i cewnik moczowy. Szwy skórne usuwa się już po wypisie ze szpitala w poradni urologicznej. Wynik badania histopatologicznego (badanie usuniętej nerki) pacjent odbiera po ok. 2-3 tygodniach. Wynik określa rodzaj nowotworu, ocenę stopnia zaawansowania i złośliwości. Na podstawie wyniku lekarz ustala dalsze postępowanie. Czas rekonwalescencji to ok. 10-12 tygodni.

 

dodał: Mojurolog.pl, 22-03-2014, kategorie: Choroby ,Leczenie ,Operacje i zabiegi

Jest to krótki zabieg endoskopowy (zabieg przez cewkę moczową) wykonywany w ramach poradni urologicznej lub jednodniowego pobytu w szpitalu. Zazwyczaj wykonywany  po znieczuleniu cewki  żelem lignokinowym i nie wymaga specjalnego przygotowania. W niektórych przypadkach zabieg wykonuje się w krótkim znieczuleniu dożylnym( pobyt w oddziale). Usunięcie cewnika trwa ok. 2-3 minuty. Po opróżnieniu pęcherza moczowego pacjent kładzie się na plecach w pozycji ginekologicznej. Do cewki moczowej podany zostaje żel znieczulający. Następnie lekarz wprowadza przez cewkę moczową do pęcherza cystoskop i po zlokalizowaniu końcówki cewnika DJ w pęcherzu kleszczykami  usuwa cewnik przez cewkę moczową.

Po zabiegu przez 1-2dni mogą występować objawy podrażnienia cewki moczowej –ból przy oddawaniu moczu, szczypanie, pieczenie.

dodał: Mojurolog.pl, 09-03-2014, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

Co to jest cewnik DJ?

 

Cewnik DJ (double J) to miękka rurka o zawiniętych końcach, wprowadzana do nerki i moczowodu w celu zabezpieczenia właściwego odpływu moczu z nerki. Po założeniu do moczowodu jeden koniec cewnika znajduje się w nerce, a drugi w pęcherzu moczowym. Zawinięty kształt obu końców cewnika DJ zapewnia właściwe ułożenie w moczowodzie i zapobiega jego wysunięciu . Cewnik DJ na całej długości posiada niewielkie otwory, które dodatkowo ułatwiają spływ moczu.

Cewnik DJ

 

Dlaczego zakłada się cewnik DJ?

 

Cewnik DJ zakłada się w sytuacji gdy:

• Istnieje przeszkoda utrudniająca odpływ moczu z nerki:

-kamica nerki lub moczowodu

-zwężenie moczowodu

-ucisk moczowodu przed choroby rozwijające się w jego sąsiedztwie (np. nowotwór, zmiany

zapalne, zwłóknienie zaotrzewnowe)

 

• W trakcie operacji nerki, moczowodu lub pęcherza istnieje konieczność zabezpieczenia właściwego spływu moczu z nerki do czasu wygojenia

 

 

Jak zakłada się cewnik DJ?

 

Cewnik Dj wprowadza się do moczowodu przez cewkę moczową podczas zabiegu endoskopowego. Pacjent ułożony zostaje w pozycji ginekologicznej lub jej modyfikacjach. Przez cewkę  moczową do pęcherza moczowego wprowadza się narzędzia endoskopowe wyposażone w układ optyczny pozwalający na obserwowanie zabiegu (cystoskop lub ureterorenoskop), we wnętrzu pęcherza moczowego lokalizuje się ujście moczowodu (miejsce, w którym moczowód wchodzi do pęcherza moczowodu) . Kolejnym etapem zabiegu jest wprowadzenie cewnika dj do moczowodu, może to odbywać się na dwa sposoby:

 

1. Wprowadza się narzędzia do wnętrza moczowodu i po jego rewizji wprowadza się cewnik

dj. Takim sposobem najczęściej zakłada się cewnik dj podczas usuwania kamieni moczowodowych czy leczeniu zwężeń moczowodu.

 

2. Po zlokalizowaniu ujścia moczowodowego w pęcherzu wsuwa się do niego cewnik Dj bez wprowadzania narzędzi do moczowodu.

 

Położenie cewnika w moczowodzie kontroluje się przy pomocy USG lub RTG

Kontrola położenia cewnika DJ w RTG

Kontrola położenia cewnika DJ w RTG

 

Dolegliwości związane z utrzymywaniem cewnika Dj w moczowodzie

 

Objawy, które mogą wystąpić po założeniu cewnika dj to głównie dolegliwości bólowe okolicy lędźwiowej i podbrzusza, dyskomfort , ból przy oddawaniu moczu (szczególnie pod koniec ) i krwiomocz, zazwyczaj niewielki. Dolegliwości te wywołane są drażnieniem wnętrza nerki i pęcherza moczowego przez cewnik.

 

Powikłania związane z wprowadzaniem cewnika dj to głównie ryzyko uszkodzenia nerki i moczowodu w trakcie zakładania oraz infekcja układu moczowego.

Przy długotrwałym utrzymywaniu cewnika dj może dochodzić do odkładania się na jego powierzchni soli mineralnych i tworzenia inkrustatów, ( porównać to można do odkładania się kamienia we wnętrzu czajnika), może to utrudniać jego usunięcie z moczowodu.

W niektórych przypadkach cewnik moczowodowy może również przemieścić się w kierunku nerki lub pęcherza moczowego, a nawet częściowo wystawać na zewnątrz przez cewkę moczową (głównie u kobiet)

 

Koniec pęcherzowy cewnika dj pokryty inkrustatami

Koniec pęcherzowy cewnika dj pokryty inkrustatami

 

Jak długo utrzymuje się cewnik DJ?

 

Czas utrzymywania cewnika DJ zależy od przyczyny jego wprowadzenia. Zazwyczaj od kilku tygodni do trzech miesięcy. Istnieją również cewniki DJ przystosowane do długotrwałego utrzymywania nawet do 6-12 miesięcy

 

Usuwanie cewnika DJ z moczowodu

 

Jest to krótki zabieg endoskopowy (zabieg przez cewkę moczową) wykonywany w ramach poradni urologicznej lub jednodniowego pobytu w szpitalu. Zazwyczaj wykonywany  po znieczuleniu cewki  żelem lignokinowym i nie wymaga specjalnego przygotowania. W niektórych przypadkach zabieg wykonuje się w krótkim znieczuleniu dożylnym( pobyt w oddziale). Usunięcie cewnika trwa ok. 2-3 minuty. Po opróżnieniu pęcherza moczowego pacjent kładzie się na plecach w pozycji ginekologicznej. Do cewki moczowej podany zostaje żel znieczulający. Następnie lekarz wprowadza przez cewkę moczową do pęcherza cystoskop i po zlokalizowaniu końcówki cewnika DJ w pęcherzu kleszczykami  usuwa cewnik przez cewkę moczową.

Po zabiegu przez 1-2dni mogą występować objawy podrażnienia cewki moczowej –ból przy oddawaniu moczu, szczypanie, pieczenie.

 

 

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 08-03-2014, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

Do laparoskopowego usunięcia prostaty z powodu raka (laparoskopowa radykalna prostatektomia) podobnie jak do innych metod operacyjnego leczenia raka prostaty (operacja klasyczna , kroczowa czy z użyciem robota) kwalifikowani są  pacjenci z rozpoznanym w biopsji nowotworem złośliwym ograniczonym do prostaty i przewidywaną długością życia co najmniej 10lat.1

 

Nie ma  jednoznacznie określonej  górnej granicy wieku przy której leczenie operacyjne nie ma zastosowania. Podczas kwalifikacji  pacjenta do tego typu leczenia istotne znaczenie ma ogólny stan zdrowia oraz choroby towarzyszące, które mogą zwiększać ryzyko operacji.

 

Operacja polega na całkowitym wycięciu prostaty wraz pęcherzykami nasiennymi, końcowymi odcinkami nasieniowodów i odcinkiem cewki moczowej przebiegającej  przez prostatę  oraz na wykonaniu zespolenia pęcherzowo-cewkowego z pozostałym odcinkiem cewki moczowej celem odtworzenia ciągłości układu moczowego.  U części pacjentów operacja może zostać poszerzona o usunięcie węzłów chłonnych (limfadenektomia).

 

Węzły chłonne usuwa się  u części chorych na raka pośredniego ryzyka  i wszystkich pacjentów z rakiem wysokiego ryzyka(T3a lub Gleason ≥8 lub PSA>20ng/ml) a zakres obejmuje usunięcie węzłów  chłonnych okolicy zewnętrznych i wewnętrznych naczyń biodrowych oraz dołów zasłonowych.2

 

Na czym polega operacja laparoskopowa:

Operacja laparoskopowa wykonywana jest przy pomocy  kamery i specjalnych podłużnych narzędzi wprowadzanych do jamy brzusznej poprzez wykonanie kilku niewielkich nacięć skóry (5-15mm). Wcześniej przy pomocy gazu (dwutlenek węgla) wytworzona zostaje w brzuchu przestrzeń pozwalająca na przeprowadzenie operacji. Lekarz operujący i asysta kontrolują przebieg operacji na monitorze, na który przesyłany jest obraz z kamery  znajdującej się w miejscu  operowanym. Metoda laparoskopowa pozwala na bardzo dobry wgląd w miejsce operacji i skrócenie czasu rekonwalescencji po leczeniu.   

Narzędzia wykorzystywane w laparoskopii.

Narzędzia wykorzystywane w laparoskopii.

                                                                                                              

Przygotowanie do operacji:  

Po zakwalifikowaniu do operacji, pacjent wykonuje badania laboratoryjne, odbywa konsultację z anestezjologiem,  a w przypadku chorób przewlekłych  również z innymi specjalistami (decyduje o tym anestezjolog). W przypadku stosowania niektórych doustnych leków przeciwzakrzepowych, istnieje konieczność ich czasowej zamiany na heparynę drobnocząsteczkową podawaną podskórnie.

 

W szpitalu, w okresie okołooperacyjnym, pacjent otrzymuje antybiotyk oraz profilaktykę przeciwzakrzepową( heparyny drobnocząsteczkowe, bandażowanie nóg). W dniu poprzedzającym operację, przy pomocy specjalnego preparatu,  przygotowuje się jelito grube oczyszczając je z resztek pokarmowych.

Rano ,w dniu zabiegu, pacjent pozostaje na czczo i przyjmuje swoje leki.

 

 

Przeciwwskazania do operacji laparoskopowej obejmują:3

Przeciwwskazania bezwzględne:

- zaburzenia krzepnięcia

- zaburzenia krążeniowo-oddechowe

- aktywny proces zapalny w miednicy mniejszej

 

Przeciwwskazania względne:

-otyłość

- wcześniejsze operacja jamy brzusznej i miednicy

- stan po napromienianiu miednicy

 

Przebieg operacji:

 

Operacja odbywa się w znieczuleniu ogólnym (narkozie). Pacjenta układa się na plecach. Po „uśpieniu” do pęcherza moczowego wprowadza się cewnik moczowy.

Operację można podzielić na kilka etapów:

 

W pierwszym etapie operacji, poprzez nacięcia skóry dł. 0,5-1,5cm, do jamy brzusznej wprowadza się kamerę oraz narzędzia laparoskopowe. Wcześniej przy pomocy gazu (dwutlenek węgla) wytworzona zostaje w brzuchu przestrzeń robocza(tzw. odma)  pozwalająca na przeprowadzenie operacji.

 

W następnym etapie  lekarz usuwa prostatę,  pęcherzyki nasienne oraz końcowe fragmenty nasieniowodów przebiegające przez prostatę. Końce nasieniowodów pozostające w jamie brzusznej zostają skoagulowane (podwiązane).

 

W trakcie usuwania prostaty (gdy nie ma przeciwwskazań onkologicznych) istnieje możliwość zachowania pęczków naczyniowo-nerwowych po jednej lub obu stronach prostaty. Uzależnione jest to od stopnia zaawansowania nowotworu i ryzyka pozostawienia komórek nowotworowych.

 

Zaoszczędzenie pęczków zwiększa prawdopodobieństwo powrotu prawidłowych wzwodów prącia jednak nie gwarantuje powrotu potencji.

 

W ostatnim etapie odtworzona zostaje ciągłość dróg moczowych poprzez zespolenie pęcherza moczowego z cewką moczową.  Pozostawia się również dren/y , a do pęcherza moczowego  wprowadzony zostaje cewnik moczowy. Prostatę z jamy brzusznej usuwa się w specjalnym worku poszerzając otwór poniżej pępka w którym znajdował się trokar dla  kamery.

                                                                                                            

Prostata usunięta laparoskopowo

Prostata usunięta laparoskopowo

 

 Przebieg pooperacyjny:

 

Postępowanie zależy od przebiegu pooperacyjnego. W przypadku braku powikłań  trakcie hospitalizacji stopniowo usuwa się dren/y i cewnik pęcherzowy. Szwy skórne usuwa się zazwyczaj ambulatoryjnie 10-14 dni po operacji.

 

Powikłania: 4

 

-Zgon w okresie okołooperacyjnym   0-2,1%

-duże krwawienie  1-11,5%

-uszkodzenie odbytnicy  0-5,4%

-zakrzepica żył głębokich  0-8,3%

-zatorowość  0,8-7,7%

-torbiel chłonna  1-3%

-przeciek moczu, przetoka  0,3-15,4%

-nietrzymanie moczu niewielkiego stopnia  4-50%

-nietrzymanie moczu znacznego stopnia  0-15,4% 

-impotencja  29-100%
-zwężenie szyi pęcherza  0,5-14,6%

-zwężenie moczowodu  0-0,7%

-zwężenie cewki moczowej   2-9%

 

 

Piśmiennictwo:

1.       Ficarra V, Novara G, Artibani W, Cestari A, Galfano A, Graefen M, Guazzoni G, Guillonneau B, Menon M, Montorsi F, Patel V, Rasweiler J, Van Poppel H. Retropubic, Laparoscopic and Robot-Assisted radical Prostatectomy: A Systemic Review and Cumulative Analysis of Comparative Studies. European Urology 55(2009) 1037-1063

 2.       Jassem J (red.), j Krzakowski M (red.), Senkus-Konefka E (red.), Zdrojowy R. Nowotwory układu moczowo-płciowego. Praktyczny przewodnik dla lekarzy. Via medica  2013, str. 169

 3.       Chłosta P, Słojewski M, Atlas laparoskopii urologicznej. Warszawa, Polskie Towarzystwo Urologiczne 2008:  96-108.

 4.       Heidenreich A, Bastian P.J, Bellmunt J et al. EAU guidelines on Prostate Cancer. European Association of Urology 2013

 

dodał: Mojurolog.pl, 02-03-2014, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

Cewnikowanie pęcherza moczowego

Jest to zabieg polegający na wprowadzeniu do pęcherza moczowego przez cewką moczową cewnika celem jego opróżnienia z moczu. Poszczególne typy cewników ,w zależności od swojej funkcji, mają odmienną budowę i wytwarzane są z różnych materiałów(lateks, silikon, poliuretan ). Cewniki dostępne są w różnych rozmiarach podawanych w skali French(Fr).  1French= 0,33mm.

 

Najczęściej stosowanym typem cewnika jest cewnik Foleya.  Ma postać wydłużonej rurki o zaokrąglonej końcówce z dwoma otworami przez które mocz wpływa do cewnika. Cewnik Foleya po założeniu utrzymuje się w pęcherzu dzięki balonowi, który wypełnia się płynem.

Drugi koniec cewnika posiada dwie końcówki- zawór  przez który wypełnia się balon cewnika oraz końcówka przez którą wypływa mocz. Do tej ostatniej podłącza się worek do zbiórki moczu. Niektóre  cewniki  Foleya posiadają dodatkowo kanał do stałego płukania pęcherza. Inne typy cewników moczowych mają zastosowanie głównie  w leczeniu szpitalnym.

 

                              Cewnik Foleya

cewnik

Kliknij aby powiększyć zdjęcie

 

 

 

 

Cewnikowanie pęcherza moczowego stosuje się  :

-w zatrzymaniu moczu

-celem kontroli ilości wydalanego moczu

-w trakcie i po operacjach

-podczas  niektórych badań diagnostycznych

-w zaburzeniach oddawania moczu (pęcherz neurogenny, po urazach rdzenia, rozszczep kręgosłupa)

-w przypadku ran okolicy krocza i kości krzyżowej (odleżyny, rany pooperacyjne u pacjentów z nietrzymaniem moczu)

-w leczeniu dopęcherzowym u pacjentów z rakiem pęcherza

-w opiece paliatywnej

-u pacjentów z nietrzymaniem moczu w przypadku niepowodzenia innych metod

 

Jak zakłada się cewnik do pęcherza moczowego

Najpierw odkaża się okolicę cewki moczowej. Następnie do cewki moczowej podaje się żel  z lignokainą, który ma za zadanie znieczulić cewkę moczową oraz ułatwić wprowadzenie cewnika. Kolejnym etapem jest wprowadzenie cewnika do pęcherza moczowego z podłączonym wcześniej workiem do zbiórki moczu, wypełnienie balonu cewnika wodą do wstrzykiwań i delikatne wysunięcie cewnika w celu jego prawidłowego ułożenia.  

 

Powikłania cewnikowania i jego utrzymywania w pęcherzu:

-  uszkodzenie cewki moczowej

-  krwawienie

-  zwężenie cewki moczowej

-  kolonizacja bakteryjna i zakażenia układu moczowego

-  zapalenie jądra

       Pielęgnacja pacjenta z cewnikiem moczowym:

         

           -  Zaleca się regularną wymianę cewnika-  częstotliwość wymian uzależniona jest od materiału z którego wykonany jest cewnik

           -  Codzienną pielęgnację okolicy cewki moczowej-dwa razy dziennie obmycie wodą i środkiem myjącym penisa lub przedsionka pochwy.

       Opróżnianie worków do zbiórki moczu co 3-4 godziny

       Wymianę worków  do zbiórki moczu- najlepiej codziennie

        – Dobre nawodnienie- 2 litry płynów na dobę (o ile nie ma przeciwwskazań np. kardiologicznych)

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 12-12-2013, kategorie: Operacje i zabiegi

 

Przezcewkowa elektroresekcja guza pęcherza moczowego (TURBT, TURT)

 

Jest to metoda diagnostyczna i lecznicza w przypadku podejrzenia raka pęcherza moczowego.

 

Umożliwia wycięcie guza w całości lub częściowo (gdy nie można doszczętnie usunąć guza) i poddanie tkanki badaniu histopatologicznemu. Badanie tkanki guza pozwala postawić rozpoznanie raka pęcherza, określić jaki to typ, jak głęboko nacieka ścianę pęcherza moczowego i jaki jest  stopień jego złośliwości. Określenie tych cech ma kluczowe znaczenie dla dalszego postępowania.

Jeśli nowotwór rośnie powierzchownie (rak nieinwazyjny 75-85% ) TURBT jest zabiegiem leczniczym i  umożliwia całkowite usunięcie guza wraz z marginesem zdrowej tkanki. W przypadku potwierdzenia raka inwazyjnego (naciekającego mięśniówkę pęcherza)  pacjent po dodatkowych badaniach kwalifikowany jest do bardziej agresywnego leczenia, zazwyczaj do usunięcia pęcherza moczowego(cystektomia).   

 

Przebieg :

Zabieg TURBT jest wykonywany w znieczuleniu podpajęczym (określanym często przez pacjentów jako „znieczulenie w plecy”) lub rzadziej w znieczuleniu ogólnym. Pacjent leży  na plecach w pozycji ginekologicznej z nogami odwiedzionymi i ułożonymi na podpórkach. Przez cewkę moczową do pęcherza wprowadzony zostaje tzw. resektoskop – narzędzie wyposażone w układ optyczny i ruchomą pętlę tnącą oraz kanał przez który podaje się do pęcherza płyn płuczący. Po wypełnieniu pęcherza moczowego urolog ogląda wnętrze pęcherza i ocenia ile jest zmian podejrzanych o nowotwór oraz gdzie są umiejscowione. Następnie przy pomocy pętli tnącej usuwa te zmiany wraz z marginesem zdrowej tkanki pęcherza (o ile zaawansowanie guza na to pozwala). Kolejnym etapem zabiegu jest skoagulowanie (przyżeganie) krwawiących tkanek po wyciętym guzie. Po zakończeniu zabiegu do pęcherza wprowadzony zostaje cewnik moczowy.

 

Powikłania:

Jak podczas każdej operacji w trakcie TURBT jak i po zabiegu możliwe są powikłania. Do powikłań które należy brać pod uwagę decydując się na zabieg należą:

 

-perforacja ściany pęcherza moczowego i odbytnicy- wymagająca otwarcia brzucha i operacji naprawczej

-krwawienie w trakcie zabiegu, czasem trudne do opanowania, wymagające przetoczeń krwi, a w skrajnych przypadkach operacji otwartej.

-krwawienie po zabiegu- w zależności od nasilenia stosuje się leczenie zachowawcze (leki, stałe płukanie pęcherza), ale może również wymagać ponownego zabiegu i przetoczeń krwi.

-zastój moczu w nerce- w przypadku usuwania guzów zlokalizowanych w sąsiedztwie ujść moczowodów.

-infekcja układu moczowego

 

 

Po zabiegu:

Pobyt w szpitalu trwa zazwyczaj 1-4 dni- w zależności od rozległości zabiegu i stanu ogólnego pacjenta. Cewnik pęcherzowy usuwany jest w trakcie hospitalizacji lub kilka dni po zabiegu, podczas kontroli w Poradni Urologicznej. W poszczególnych przypadkach czas  ten może ulec wydłużeniu. Po TURBT przez kilka tygodni zaleca się oszczędzający tryb życia.

Po około 2-3 tygodniach pacjent otrzymuje wynik badania histopatologicznego, z którym powinien zgłosić się do swojego urologa. Lekarz na jego podstawie wyda dalsze zalecenia.

 

dodał: Mojurolog.pl, 30-11-2013, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

Istnieje kilka sposobów odprowadzania moczu po usunięciu pęcherza moczowego. Wybór jednego z nich powinien być uzgodniony z pacjentem przed zabiegiem operacyjnym i uzależniony od stanu ogólnego pacjenta, wieku, warunków anatomicznych oraz tego czy pacjent będzie w stanie poradzić sobie z jego obsługą.  Należy podkreślić, że w trakcie  w trakcie operacji może zaistnieć konieczność wytworzenia innego systemu niż wcześniej uzgodniony.

1.      Wstawka jelitowa Brickera

 

Najczęściej stosowany sposób odprowadzenia moczu. Wytwarzany jest z krótkiego fragmentu jelita cienkiego, do jednego końca przyszyte zostają końce moczowodów, drugi koniec wyłania się na brzuchu w postaci stomii (urostomii).

Wstawka Brickera nie gromadzi moczu jak pęcherz moczowy. Mocz z wytworzonej stomii spływa w sposób ciągły do specjalnego worka na mocz przyklejanego po skóry. Zaletą tej metody jest stosunkowa prostota obsługi, która polega na opróżnianiu i zmianie worków oraz pielęgnacji skóry wokół stomii.  Do wad należą stały wypływ moczu (konieczność stałego noszenia worka na mocz przyklejonego do skóry).

 

2.     Jelitowy pęcherz zastępczy (ortotopowy pęcherz zastępczy)

 

Najbardziej skomplikowany sposób odprowadzenia moczu. Z odcinka jelita wytwarza się  szczelny zbiornik na kształt pęcherza, do którego z jednej strony wszczepia się moczowody, a drugiej łączy się go z cewką moczową.  Istnieje wiele wariantów takiego zbiornika. Pęcherz jelitowy umieszcza się w miejscu usuniętego pęcherza moczowego. Ten typ odprowadzenia moczu zapewnia pacjentowi prawie normalne oddawanie moczu. Należy  jednak pamiętać, że zbiornik jelitowy znacząco różni się od prawdziwego pęcherza. Nie jest unerwiony i pacjent nie będzie odczuwał typowego parcia na pęcherz w momencie jego wypełnienia. Zbiornik nie posiada również mięsni które w trakcie moczu będą powodować jego obkurczanie i wypychanie moczu na zewnątrz. Dlatego należy regularnie opróżniać pęcherz jelitowy co 3-4 godziny oraz nauczyć się specjalnego sposobu jego opróżniania z wykorzystaniem mięśni brzucha i opukiwania. Opanowanie obsługi pęcherza jelitowego wymaga początkowo cierpliwości i silnej motywacji pacjenta. Istotne znaczenie w kwalifikacji pacjenta do tej metody odprowadzenia moczu ma jego stan psychiczny, wiek, choroby towarzyszące oraz samodzielność. Pęcherza jelitowego nie wykonuje się o pacjentów w zaawansowanym wieku, z chorobami otępiennymi i innymi, które zaburzają zdolności manualne, gdyż tacy pacjenci nie poradzą sobie z jego obsługą i będą narażeni na powikłania.

 

3.     Szczelny zbiornik jelitowy

 

Z odcinka jelita wytwarza się  szczelny zbiornik na kształt pęcherza, do którego z jednej strony wszczepia się moczowody, a koniec wyłania się na skórze brzucha w postaci Stomii.  Stomia moczowa (urostomia) posiada specjalną zastawkę zapobiegającą wypływaniu moczu. Pacjent opróżnia taki zbiornik za pomocą cewnika moczowego. 

 

4.     Ureterocutaneostomia obustronna (wyłonienie moczowodów na skórze brzucha)

 

Jest to najprostsza metoda wyprowadzenia moczu u pacjentów po cystectomii. Po wycięciu pęcherza moczowego moczowody wyłania się i przyszwa do skóry brzucha, po obu stronach pępka. Mocz spływa w sposób ciągły do specjalnych worków przyklejanych do skóry. Jest to metoda stosowana zazwyczaj u pacjentów z zaawansowanym nowotworem (cystektomia paliatywna) u których nie można wytworzyć wstawki jelitowej Brickera. Jest metodą mniej obciążająca pacjenta, gdyż nie ma konieczności przerywania ciągłości jelit i późniejszego ich zespalania. Powikłania najczęściej dotyczą zwężania się wszczepianych w skórę moczowodów, a konieczność utrzymywania w moczowodach cienkich cewników obniża komfort życia pacjenta.

dach cienkich cewników obniża komfort życia pacjenta.

dodał: Mojurolog.pl, 03-08-2013, kategorie: Operacje i zabiegi

 

U kogo usuwa się pęcherz moczowy?

 

Jest metodą leczenia raka pęcherza moczowego naciekającego warstwę mięśniową pęcherza moczowego, a także mniej zaawansowanych nowotworów „powierzchownych” o wysokim stopniu złośliwości (G3), wieloogniskowych, często nawracających i po nieskutecznym uzupełniającym leczeniu wlewkami dopęcherzowymi. Usunięcie pęcherza może być traktowane również jako zabieg paliatywny u pacjentów u których wystąpiły powikłania nowotworu: przetoki, dolegliwości bólowe czy nawrotowy krwiomocz.

 

Jak rozległa jest operacja?

 

Jest to jedna z najbardziej rozległych i skomplikowanych operacji urologicznych. Obejmuje usunięcie pęcherza moczowego oraz odtworzenie ciągłości dróg moczowych poprzez stworzenie zastępczego sposobu odprowadzenia moczu. 

 

Cystektomia radykalna u mężczyzn obejmuje usunięcie pęcherza moczowego wraz z prostatą i pęcherzykami nasiennymi, a u kobiet  usunięcie pęcherza wraz z macicą i przydatkami. U wszystkich pacjentów usuwany jest wyrostek robaczkowy. W trakcie operacji usuwa się także odpowiednie węzły chłonne.

 

Przygotowanie do operacji:

 

W przypadku gdy pacjent  choruje przewlekle przed operacją mogą być konieczne dodatkowe konsultacje i badania specjalistyczne ( kardiolog, diabetolog, endokrynolog itp.).  Miesiąc przed planowanym zabiegiem zaleca się stosowanie diety bogato białkowej i wysokoenergetycznej by „na zapas” nasycić organizm składnikami odżywczymi. Przed operacją lekarz uzgadnia z pacjentem metodę odprowadzenia moczu, która zostanie zastosowana po usunięciu pęcherza (szczegóły w dalszej części). Wybór metody zastępczego odprowadzenia moczu po usunięciu pęcherza (wstawka jelitowa Brickera, zastępczy pęcherz jelitowy, wyłonienie moczowodów w skórze)  uzależniona jest od stopnia zaawansowania choroby, stanu ogólnego pacjenta oraz jego zdolności do późniejszej obsługi i pielęgnacji danego typu odprowadzenia moczu. Należy jednak pamiętać, że w czasie operacji może zaistnieć konieczność zastosowania innej metody niż uzgodniona wcześniej  np. ze względu na warunki anatomiczne pacjenta.  W przypadku gdy  planuje się wyłonienie stomii moczowej (urostomii), przed operacją ustala się miejsce na brzuchu, w którym będzie znajdować się stomia- najczęściej po prawej stronie brzucha, poniżej pępka.  Przed operacją pacjent powinien zapoznać się również z podstawowym rodzajem sprzętu urostomijnego i zostać wstępnie przeszkolonym  jak z niego korzystać.

 

 

 

 Przebieg operacji:

 

Operacja może być wykonana metodą klasyczną (zazwyczaj) lub laparoskopową (z użyciem narzędzi i kamery wprowadzanych do brzucha przez niewielkie nacięcia). Zazwyczaj operacja trwa od 4 do 6 godzin w zależności od warunków operacyjnych i planowanej metody odprowadzenia moczu (wstawka jelitowa Brickera, zastępczy pęcherz jelitowy, wyłonienie moczowodów w skórze).
W metodzie klasycznej skórę i mięśnie nacina się w linii środkowej powyżej pępka aż do spojenia łonowego. W pierwszej fazie usuwa się odpowiednie węzły chłonne. Następnie u mężczyzn usuwa się pęcherz moczowy wraz z prostatą i pęcherzykami nasiennymi ,a u kobiet pęcherz wraz z macicą i przydatkami. U wszystkich pacjentów usuwany jest wyrostek robaczkowy. Niekiedy w przypadku bardzo zaawansowanych nowotworów może być konieczne usunięcie dodatkowych narządów lub ich fragmentów np. odbytnicy.

 

Po usunięciu pęcherza moczowego zespół operacyjny przystępuje do wytworzenia zastępczego systemu odprowadzania moczu. O zastępczych systemach odprowadzania moczu przeczytają państwo w dalszej części.Operację kończy czasowe pozostawienie drenów (rurki z miękkiego plastiku, przez które wypływa gromadząca się w brzuchu wydzielina) i cienkich cewników w moczowodach, które zabezpieczają drożność moczowodów oraz zapewniają lepsze gojenie odprowadzając mocz na zewnątrz do czasu wstępnego wygojenia.

 

Przebieg pooperacyjny:

 

Po operacji pacjent otrzymuje leki i płyny dożylnie i stopniowo powraca do jedzenia i picia. Pielęgnuje się ranę pooperacyjną oraz stopniowo usuwa dreny  oraz cewniki zabezpieczające zespolenie jelita i moczowodów (zazwyczaj 8-12 doba). W przypadku wstawki Brickera czy wyłonienia moczowodów na skórę brzucha pacjent uczy się pielęgnacji urostomiii i skóry oraz wymiany worków, by w chwili wypisu ze szpitala móc samodzielnie pielęgnować urostomię. W przypadku pacjentów z pęcherzem wytworzonym z jelita jelitowym pacjent na nowo musi nauczyć się oddawać mocz(szczegóły w części: zastępcze metody odprowadzania moczu).  Szwy skórne usuwa się ambulatoryjnie w poradni.

 

 

 

Powikłania:

 

Usunięcie pęcherza moczowego jest rozległą operacją na układzie moczowym, pokarmowym i limfatycznym, i wiąże się z możliwością wystąpienia poważnych powikłań. Śmiertelność okołooperacyjna wynosi ok. 3%. Powikłania ze względu na czas występowania można podzielić na 3 grupy:

 

Powikłania śródoperacyjne:

 

·         Krwawienie- najczęstsze powikłanie. Średnia utrata krwi wynosi od 600 do 1700ml i może wymagać transfuzji w celu uzupełnienia utraconej krwi. 

 

·         Uszkodzenie jelit, naczyń krwionośnych, nerwów i narządów sąsiednich wymagające dodatkowego leczenia np. czasowego wyłonienia stomii.

 

 

 

Wczesne powikłania pooperacyjne:

 

·         Przedłużone gojenie rany pooperacyjnej ( częstość-brak danych)

 

 

 

·         Rozejście się zespolenia jelit owego po pobraniu fragmentu z którego wykonuje się odprowadzenie moczu -wstawkę Brickera, pęcherz jelitowy ( częstość-brak danych)

 

·         Zakażenie układu moczowego  0-12,8%

 

·         Zakażenie rany pooperacyjnej 0-15%

 

·         Pooperacyjne krwawienie 0-9%

 

·         Posocznica 0-9%

 

·         Zapalenie jelit, biegunka  0-8%

 

·         Przeciek moczu 0-8%

 

·         Zapalenie płuc 0-7,8%

 

·         Niedrożność jelit 0-7%

 

·         Ostra niewydolność nerek 0-7%

 

·         Zatorowość płucna 0-6%

 

·         Zakrzepica żylna 0-5,3%

 

·         Zawał serca 0-4%

 

·         Powstanie przetoki 0-4%

 

·         Krwawienie z przewodu pokarmowego 0-1,3%

 

·         Martwica/zwężenie urostomii 0-1,7%

 

·         Zapalenie otrzewnej 0-0,8%

 

 

 

Późne powikłania pooperacyjne- mogą wystąpić nawet kilka lat po operacji

 

·         Infekcje układu moczowego

 

·         Zwężenie Stomil

 

·         Niedrożność jelit

 

·         Zaburzenia w odpływie moczu z nerek

 

·         Zwężenie moczowodów

 

·         Uszkodzenie urostomii lub zbiornika jelitowego

 

·         Zaleganie śluzu jelitowego w urostomii lub zbiorniku jelitowym

 

·         Zwrotne wchłanianie moczu ze zbiornika jelitowego

 

·         Przepuklina w okolicy stomii

 

·         Wypadnięcie stomii

 

 

 

 

 

 Zastępcze metody odprowadzania moczu po usunięciu pęcherza moczowego:

 

Istnieje kilka sposobów odprowadzania moczu po usunięciu pęcherza moczowego. Wybór jednego z nich powinien być uzgodniony z pacjentem przed zabiegiem operacyjnym i uzależniony od stanu ogólnego pacjenta, wieku i szacowanego czasu przeżycia, warunków anatomicznych oraz tego czy pacjent będzie w stanie poradzić sobie z jego obsługą.  Należy ponownie podkreślić, że w trakcie  w trakcie operacji może zaistnieć konieczność wytworzenia innego systemu niż wcześniej uzgodniony.

 

 

 

Metody odprowadzenia moczu:

 

1.        Wstawka jelitowa Brickera – jest to najczęściej stosowany sposób odprowadzenia moczu. Wytwarzany jest z krótkiego fragmentu jelita cienkiego, do jednego końca przyszyte zostają końce moczowodów, drugi koniec wyłania się na brzuchu w postaci stomii (urostomii).

 

Wstawka Brickera nie gromadzi moczu jak pęcherz moczowy. Mocz z wytworzonej stomii spływa w sposób ciągły do specjalnego worka na mocz przyklejanego po skóry. Zaletą tej metody jest stosunkowa prostota obsługi, która polega na opróżnianiu i zmianie worków oraz pielęgnacji skóry wokół stomii.  Do wad należą stały wypływ moczu (konieczność stałego noszenia worka na mocz przyklejonego do skóry).

 

 

 

2.        Jelitowy pęcherz zastępczy (ortotopowy pęcherz zastępczy)

 

Jest to najbardziej skomplikowany sposób odprowadzenia moczu. Z odcinka jelita wytwarza się  szczelny zbiornik na kształt pęcherza, do którego z jednej strony wszczepia się moczowody, a drugiej łączy się go z cewką moczową.  Istnieje wiele wariantów takiego zbiornika. Pęcherz jelitowy umieszcza się w miejscu usuniętego pęcherza moczowego. Ten typ odprowadzenia moczu zapewnia pacjentowi prawie normalne oddawanie moczu. Należy  jednak pamiętać, że zbiornik jelitowy znacząco różni się od prawdziwego pęcherza. Nie jest unerwiony i pacjent nie będzie odczuwał typowego parcia na pęcherz w momencie jego wypełnienia. Zbiornik nie posiada również mięsni które w trakcie moczu będą powodować jego obkurczanie i wypychanie moczu na zewnątrz. Dlatego należy regularnie opróżniać pęcherz jelitowy co 3-4 godziny oraz nauczyć się specjalnego sposobu jego opróżniania z wykorzystaniem mięśni brzucha i opukiwania. Opanowanie obsługi pęcherza jelitowego wymaga początkowo cierpliwości i silnej motywacji pacjenta. Istotne znaczenie w kwalifikacji pacjenta do tej metody odprowadzenia moczu ma jego stan psychiczny, wiek, choroby towarzyszące oraz samodzielność. Pęcherza jelitowego nie wykonuje się o pacjentów w zaawansowanym wieku, z chorobami otępiennymi i innymi, które zaburzają zdolności manualne, gdyż tacy pacjenci nie poradzą sobie z jego obsługą i będą narażeni na powikłania.

 

 

 

3.        Szczelny zbiornik jelitowy

 

Z odcinka jelita wytwarza się  szczelny zbiornik na kształt pęcherza, do którego z jednej strony wszczepia się moczowody a koniec wyłania się na skórze brzucha w postaci Stomil.  Stomia moczowa (urostomia) posiada specjalną zastawkę zapobiegającą wypływaniu moczu. Pacjent opróżnia taki zbiornik za pomocą cewnika moczowego. 

 

 

 

4.        Ureterocutaneostomia obustronna (wyłonienie moczowodów na skórze brzucha)

 

Jest to najprostsza metoda wyprowadzenia moczu u pacjentów po cystectomii. Po wycięciu pęcherza moczowego moczowody wyłania się i przyszwa do skóry brzucha, po obu stronach pępka. Mocz spływa w sposób ciągły do specjalnych worków przyklejanych do skóry. Jest to metoda stosowana zazwyczaj u pacjentów z zaawansowanym nowotworem (cystectomia paliatywna) u których nie można wytworzyć wstawki jelitowej Brickera. Jest metodą mniej obciążająca pacjenta, gdyż nie ma konieczności przerywania ciągłości jelit i późniejszego ich zespalania. Powikłania najczęściej dotyczą zwężania się wszczepianych w skórę moczowodów, a konieczność utrzymywania w moczowodach cienkich cewników obniża komfort życia pacjenta.

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 03-08-2013, kategorie: Operacje i zabiegi