Mój urolog – portal urologiczny

Witamy na stronie Mój urolog
Portal powstaje z myślą o osobach z chorobami układu moczowo-płciowego. Aktualnie strona jest w trakcie budowy, systematycznie będą zamieszczane kolejne tematy. Czekamy na Państwa sugestie i uwagi. kontakt@mojurolog.pl Przed rozpoczęciem korzystania z serwisu proszę zapoznać się z regulaminem. Ewentualne pytania prosimy zadawać za pośrednictwem forum.

 

Podstawową metodą leczenia nowotworu nerki jest leczenie chirurgiczne. Operacja wycięcia nerki wykonywana jest w sytuacji gdy wielkość guza i/lub lokalizacja nie pozwalają na usunięcie samego guza wraz z marginesem zdrowej tkanki i zaoszczędzeniem nerki (operacja nerkooszczędzająca- NSS).

 

Zakres operacji usunięcia nerki zwanej radykalną nefrektomią obejmuje usunięcie nerki wraz z otaczającą torebką tłuszczową i powięzią, nazwaną powięzią Geroty, w jednym bloku tkankowym. U niektórych pacjentów, gdy istnieje podejrzenie przerzutów do nadnercza lub naciek nowotworu usuwa się również ten narząd.

 

Guz nerki widoczny podczas badania USG

Guz nerki widoczny podczas badania USG

 

Na czym polega operacja laparoskopowego usunięcia nerki ?

 

Technika laparoskopowa jest wykorzystywana w urologii już od wielu lat dowodząc swojej skuteczności i bezpieczeństwa. Polega na operowaniu pacjenta przy pomocy kamery i specjalnych podłużnych narzędzi wprowadzanych do jamy brzusznej poprzez wykonanie kilku niewielkich nacięć skóry (5-15mm). Wcześniej przy pomocy gazu (dwutlenek węgla) wytworzona zostaje w brzuchu przestrzeń pozwalająca na przeprowadzenie operacji. Lekarz operujący i asysta kontrolują przebieg operacji na monitorze, na który przesyłany jest obraz z kamery znajdującej się w miejscu operowanym.

Metoda laparoskopowa pozwala na bardzo dobry wgląd w miejsce operacji i skrócenie czasu rekonwalescencji po leczeniu.

W trakcie operacji laparoskopowej może być konieczne wykonanie tzw. konwersji czyli  zmiany operacji z laparoskopowej na tradycyjną .  Pacjent decydując się na technikę laparoskopową musi mieć to na uwadze.

 

Narzędzia wykorzystywane w laparoskopii.

Narzędzia wykorzystywane w laparoskopii.

 

Przeciwwskazania do operacji laparoskopowej obejmują:

 

Przeciwwskazania bezwzględne:

- zaburzenia krzepnięcia

- zaburzenia krążeniowo-oddechowe

- aktywny proces zapalny w miednicy mniejszej

 

Przeciwwskazania względne:

-otyłość

- wcześniejsze operacja jamy brzusznej i miednicy

- stan po napromienianiu miednicy

 

Przygotowanie do operacji:

 

Po zakwalifikowaniu do operacji pacjent wykonuje badania laboratoryjne, odbywa konsultację z anestezjologiem, a w przypadku chorób przewlekłych również z innymi specjalistami (decyduje o tym anestezjolog). W przypadku stosowania części leków przeciwzakrzepowych istnieje konieczność czasowej zamiany leków doustnych na heparynę drobnocząsteczkową podawaną podskórnie.

 

W szpitalu w okresie okołooperacyjnym pacjent otrzymuje antybiotyk oraz profilaktykę przeciwzakrzepową (podskórne zastrzyki z heparyny drobnocząsteczkowej, bandażowanie nóg). W dzień poprzedzający operację, od godzin popołudniowych, pacjent pozostaje na czczo- pić może do 24:00.

 

Rano w dniu operacji pacjent pozostaje na czczo i przyjmuje swoje stałe leki ( po wcześniejszym uzgodnieniu z lekarzem).

 

Przebieg operacji:

 

Operacja odbywa się w znieczuleniu ogólnym (narkozie). Pacjenta układa się na plecach z podparciem i uniesieniem operowanej połowy ciała. W narkozie do pęcherza moczowego wprowadzony zostaje cewnik moczowy.

 

W pierwszym etapie operacji, poprzez nacięcia skóry dł. 0,5-1,5cm, do jamy brzusznej wprowadza się kamerę oraz narzędzia laparoskopowe. Przy pomocy gazu (dwutlenek węgla) wytworzona zostaje w brzuchu przestrzeń robocza, tzw. odma, pozwalająca na wprowadzenie narzędzi przeprowadzenie operacji. Po wytworzeniu odmy do jamy brzusznej wprowadzone zostają tzw. trokary- specjalne rurki z kanałem roboczym przez który wprowadza się narzędzia i zaworami pozwalającymi na utrzymywanie odmy.

 

Kolejnym etapem jest odsłonięcie okolicy nerki, w tym celu konieczne jest odsunięcie jelita grubego. Następnie lekarz odnajduje naczynia nerkowe (tętnicę i żyłę), kolejno podwiązuje je i przecina. Ze względu na różnice anatomiczne pomiędzy poszczególnymi ludźmi mogą istnieć dodatkowe naczynia krwionośne. Po pozbawieniu nerki ukrwienia oddziela się ją wraz z torebką tłuszczową i powięzią od otaczających tkanek i usuwa z jamy brzusznej w jednym bloku tkankowym. Nerkę wprowadza się do specjalnego worka, który wprowadza się do jamy brzusznej przez kanał dla jednego z narzędzi. W celu usunięcia nerki z jamy brzusznej wykonuje się kilkucentymetrowe nacięcie w podbrzuszu lub powiększa otwór wykonany wcześniej. Nacięcie wykonywane w celu usunięcia nerki jest kilkukrotnie mniejsze niż podczas operacji klasycznej(20-25cm).

 

Na koniec w miejscu po usuniętej nerce pozostawia się  dren (plastikowa rurka przez która ewakuuje się pozostająca po operacji krwistą treść). Dren  umocowuje się do skóry szwami chirurgicznymi, a  rany  przykrywa opatrunkiem.

 

Rozcięta nerka wraz z guzem

Rozcięta nerka wraz z guzem

 

Powikłania:

- krwawienie podczas lub po operacji wymagające przetoczenia krwi

- uszkodzenie narządów sąsiadujących z usuwaną nerką (wątroba, jelita, śledziona, duże naczynia krwionośne-aorta, żyła    główna dolna)

- zakażenie miejsca operowanego i rany pooperacyjnej

- rozejście się rany pooperacyjnej

- powstanie przepukliny w bliźnie pooperacyjnej

- powikłania zakrzepowe- zakrzepica żylna, zatorowość płucna

 

Po operacji

Po operacji pacjent otrzymuje kroplówki i leki przeciwbólowe i stopniowo powraca do picia i jedzenia. W trakcie pobytu w szpitalu usuwany jest dren i cewnik moczowy. Szwy skórne usuwa się już po wypisie ze szpitala w poradni urologicznej. Wynik badania histopatologicznego (badanie usuniętej nerki) pacjent odbiera po ok. 2-3 tygodniach. Wynik określa rodzaj nowotworu,  stopień zaawansowania i złośliwości. Na podstawie wyniku lekarz ustala dalsze postępowanie.

 

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 22-03-2014, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

 

Podstawową metodą leczenia nowotworu nerki jest leczenie chirurgiczne. Operacja wycięcia nerki wykonywana jest w sytuacji gdy wielkość guza i/lub lokalizacja nie pozwalają na usunięcie samego guza wraz z marginesem zdrowej tkanki i zaoszczędzeniem nerki- operacja nerkooszczędzająca (NSS-nephron sparing surgery).

Zakres operacji obejmuje usunięcie nerki wraz z otaczającą torebką tłuszczową i powięzią (zwaną powięzią Geroty) w jednym bloku tkankowym. W części przypadków, gdy istnieje podejrzenie przerzutów do nadnercza lub naciek nowotworowy usuwa się również ten narząd.

W zaawansowanych przypadkach gdy nowotwór w postaci czopu wnika do dużych naczyń żylnych, konieczne jest poszerzenie zakresu operacji.

 

 

IS_nerka guz usg 300 kopia

Guz nerki widoczny podczas badania USG

 

Przygotowanie do operacji:

 

Po zakwalifikowaniu do operacji pacjent wykonuje badania laboratoryjne, odbywa konsultację z anestezjologiem, a w przypadku chorób przewlekłych również z innymi specjalistami (decyduje o tym anestezjolog). W przypadku stosowania części leków przeciwzakrzepowych istnieje konieczność czasowej zamiany  leków doustnych na heparynę drobnocząsteczkową podawaną w postaci  podskórnych zastrzyków.

 

W szpitalu w okresie okołooperacyjnym pacjent otrzymuje antybiotyk oraz profilaktykę przeciwzakrzepową (podskórne zastrzyki z heparyny drobnocząsteczkowej, bandażowanie nóg). W dzień poprzedzający operację, od godzin popołudniowych, pacjent pozostaje na czczo- pić może do 24:00.

 

Rano w dniu zabiegu pacjent pozostaje na czczo i przyjmuje swoje stałe leki ( po wcześniejszym uzgodnieniu z lekarzem).

 

Przebieg operacji:

 

Operacja trwa 1,5-3 godzin i odbywa się w znieczuleniu ogólnym(narkozie). Pacjenta układa się na plecach lub na boku w zależności od wybranego przez lekarza dostępu operacyjnego (rodzaju cięcia). Do pęcherza moczowego wprowadzony zostaje cewnik moczowy.

Cięciem dł. Ok. 20-25cm w okolicy podżebrowej lub lędźwiowej odsłania się okolicę nerki. Następnie lekarz odnajduje naczynia nerkowe (tętnicę i żyłę) i kolejno podwiązuje i przecina. Ze względu na różnice anatomiczne pomiędzy poszczególnymi ludźmi mogą istnieć dodatkowe naczynia krwionośne. Po pozbawieniu nerki ukrwienia oddziela się nerkę wraz z torebką tłuszczową i powięzią od otaczających tkanek i usuwa z jamy brzusznej w jednym bloku tkankowym.

Kolejnym etapem operacji jest pozostawienie drenu w loży po usuniętej nerce i zszycie rany warstwa po warstwie. Dren umocowuje się do skóry szwami chirurgicznymi. Rana zostaje przykryta opatrunkiem.

 

Rozcięta nerka wraz z guzem

Rozcięta nerka wraz z guzem

 

Powikłania:

 

- krwawienie podczas lub po operacji wymagające przetoczenia krwi

- uszkodzenie narządów sąsiadujących z usuwaną nerką

(wątroba, jelita, śledziona, duże naczynia krwionośne-aorta, żyła główna dolna)

- zakażenie miejsca operowanego i rany pooperacyjnej

- rozejście się rany pooperacyjnej

- powstanie przepukliny w bliźnie pooperacyjnej

- powikłania zakrzepowe- zakrzepica żylna, zatorowość płucna

 

 

Po operacji:

 

Po operacji pacjent otrzymuje kroplówki i leki przeciwbólowe i stopniowo powraca do picia i jedzenia. W trakcie pobytu w szpitalu usuwany jest dren i cewnik moczowy. Szwy skórne usuwa się już po wypisie ze szpitala w poradni urologicznej. Wynik badania histopatologicznego (badanie usuniętej nerki) pacjent odbiera po ok. 2-3 tygodniach. Wynik określa rodzaj nowotworu, ocenę stopnia zaawansowania i złośliwości. Na podstawie wyniku lekarz ustala dalsze postępowanie. Czas rekonwalescencji to ok. 10-12 tygodni.

 

dodał: Mojurolog.pl, 22-03-2014, kategorie: Choroby ,Leczenie ,Operacje i zabiegi

Jest to krótki zabieg endoskopowy (zabieg przez cewkę moczową) wykonywany w ramach poradni urologicznej lub jednodniowego pobytu w szpitalu. Zazwyczaj wykonywany  po znieczuleniu cewki  żelem lignokinowym i nie wymaga specjalnego przygotowania. W niektórych przypadkach zabieg wykonuje się w krótkim znieczuleniu dożylnym( pobyt w oddziale). Usunięcie cewnika trwa ok. 3-5 minut. Po opróżnieniu pęcherza moczowego pacjent kładzie się na plecach w pozycji ginekologicznej. Do cewki moczowej podany zostaje żel znieczulający. Następnie lekarz wprowadza przez cewkę moczową do pęcherza cystoskop i po zlokalizowaniu końcówki cewnika DJ w pęcherzu kleszczykami  usuwa cewnik przez cewkę moczową.

Po zabiegu przez 1-2dni mogą występować objawy podrażnienia cewki moczowej –ból przy oddawaniu moczu, szczypanie, pieczenie.

dodał: Mojurolog.pl, 09-03-2014, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

Co to jest cewnik DJ?

 

Cewnik DJ (double J) to miękka rurka o zawiniętych końcach, wprowadzana do nerki i moczowodu w celu zabezpieczenia właściwego odpływu moczu z nerki. Po założeniu do moczowodu jeden koniec cewnika znajduje się w nerce, a drugi w pęcherzu moczowym. Zawinięty kształt obu końców cewnika DJ zapewnia właściwe ułożenie w moczowodzie i zapobiega jego wysunięciu . Cewnik DJ na całej długości posiada niewielkie otwory, które dodatkowo ułatwiają spływ moczu.

Cewnik DJ

 

Dlaczego zakłada się cewnik DJ?

 

Cewnik DJ zakłada się w sytuacji gdy:

• Istnieje przeszkoda utrudniająca odpływ moczu z nerki:

-kamica nerki lub moczowodu

-zwężenie moczowodu

-ucisk moczowodu przed choroby rozwijające się w jego sąsiedztwie (np. nowotwór, zmiany

zapalne, zwłóknienie zaotrzewnowe)

 

• W trakcie operacji nerki, moczowodu lub pęcherza istnieje konieczność zabezpieczenia właściwego spływu moczu z nerki do czasu wygojenia

 

 

Jak zakłada się cewnik DJ?

 

Cewnik Dj wprowadza się do moczowodu przez cewkę moczową podczas zabiegu endoskopowego. Pacjent ułożony zostaje w pozycji ginekologicznej lub jej modyfikacjach. Przez cewkę  moczową do pęcherza moczowego wprowadza się narzędzia endoskopowe wyposażone w układ optyczny pozwalający na obserwowanie zabiegu (cystoskop lub ureterorenoskop), we wnętrzu pęcherza moczowego lokalizuje się ujście moczowodu (miejsce, w którym moczowód wchodzi do pęcherza moczowodu) . Kolejnym etapem zabiegu jest wprowadzenie cewnika dj do moczowodu, może to odbywać się na dwa sposoby:

 

1. Wprowadza się narzędzia do wnętrza moczowodu i po jego rewizji wprowadza się cewnik

dj. Takim sposobem najczęściej zakłada się cewnik dj podczas usuwania kamieni moczowodowych czy leczeniu zwężeń moczowodu.

 

2. Po zlokalizowaniu ujścia moczowodowego w pęcherzu wsuwa się do niego cewnik Dj bez wprowadzania narzędzi do moczowodu.

 

Położenie cewnika w moczowodzie kontroluje się przy pomocy USG lub RTG

Kontrola położenia cewnika DJ w RTG

Kontrola położenia cewnika DJ w RTG

 

Dolegliwości związane z utrzymywaniem cewnika Dj w moczowodzie

 

Objawy, które mogą wystąpić po założeniu cewnika dj to głównie dolegliwości bólowe okolicy lędźwiowej i podbrzusza, dyskomfort , ból przy oddawaniu moczu (szczególnie pod koniec ) i krwiomocz, zazwyczaj niewielki. Dolegliwości te wywołane są drażnieniem wnętrza nerki i pęcherza moczowego przez cewnik.

 

Powikłania związane z wprowadzaniem cewnika dj to głównie ryzyko uszkodzenia nerki i moczowodu w trakcie zakładania oraz infekcja układu moczowego.

Przy długotrwałym utrzymywaniu cewnika dj może dochodzić do odkładania się na jego powierzchni soli mineralnych i tworzenia inkrustatów, ( porównać to można do odkładania się kamienia we wnętrzu czajnika), może to utrudniać jego usunięcie z moczowodu.

W niektórych przypadkach cewnik moczowodowy może również przemieścić się w kierunku nerki lub pęcherza moczowego, a nawet częściowo wystawać na zewnątrz przez cewkę moczową (głównie u kobiet)

 

Jak długo utrzymuje się cewnik DJ?

 

Czas utrzymywania cewnika DJ zależy od przyczyny jego wprowadzenia. Zazwyczaj od kilku tygodni do trzech miesięcy. Istnieją również cewniki DJ przystosowane do długotrwałego utrzymywania nawet do 6-12 miesięcy

 

Usuwanie cewnika DJ z moczowodu

 

Jest to krótki zabieg endoskopowy (zabieg przez cewkę moczową) wykonywany w ramach poradni urologicznej lub jednodniowego pobytu w szpitalu. Zazwyczaj wykonywany  po znieczuleniu cewki  żelem lignokinowym i nie wymaga specjalnego przygotowania. W niektórych przypadkach zabieg wykonuje się w krótkim znieczuleniu dożylnym( pobyt w oddziale). Usunięcie cewnika trwa ok. 3-5 minut. Po opróżnieniu pęcherza moczowego pacjent kładzie się na plecach w pozycji ginekologicznej. Do cewki moczowej podany zostaje żel znieczulający. Następnie lekarz wprowadza przez cewkę moczową do pęcherza cystoskop i po zlokalizowaniu końcówki cewnika DJ w pęcherzu kleszczykami  usuwa cewnik przez cewkę moczową.

Po zabiegu przez 1-2dni mogą występować objawy podrażnienia cewki moczowej –ból przy oddawaniu moczu, szczypanie, pieczenie.

 

 

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 08-03-2014, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

Do laparoskopowego usunięcia prostaty z powodu raka (laparoskopowa radykalna prostatektomia) podobnie jak do innych metod operacyjnego leczenia raka prostaty (operacja klasyczna , kroczowa czy z użyciem robota) kwalifikowani są  pacjenci z rozpoznanym w biopsji nowotworem złośliwym ograniczonym do prostaty i przewidywaną długością życia co najmniej 10lat.1

 

Nie ma  jednoznacznie określonej  górnej granicy wieku przy której leczenie operacyjne nie ma zastosowania. Podczas kwalifikacji  pacjenta do tego typu leczenia istotne znaczenie ma ogólny stan zdrowia oraz choroby towarzyszące, które mogą zwiększać ryzyko operacji.

 

Operacja polega na całkowitym wycięciu prostaty wraz pęcherzykami nasiennymi, końcowymi odcinkami nasieniowodów i odcinkiem cewki moczowej przebiegającej  przez prostatę  oraz na wykonaniu zespolenia pęcherzowo-cewkowego z pozostałym odcinkiem cewki moczowej celem odtworzenia ciągłości układu moczowego.  U części pacjentów operacja może zostać poszerzona o usunięcie węzłów chłonnych (limfadenektomia).

 

Węzły chłonne usuwa się  u części chorych na raka pośredniego ryzyka  i wszystkich pacjentów z rakiem wysokiego ryzyka(T3a lub Gleason ≥8 lub PSA>20ng/ml) a zakres obejmuje usunięcie węzłów  chłonnych okolicy zewnętrznych i wewnętrznych naczyń biodrowych oraz dołów zasłonowych.2

 

Na czym polega operacja laparoskopowa:

Operacja laparoskopowa wykonywana jest przy pomocy  kamery i specjalnych podłużnych narzędzi wprowadzanych do jamy brzusznej poprzez wykonanie kilku niewielkich nacięć skóry (5-15mm). Wcześniej przy pomocy gazu (dwutlenek węgla) wytworzona zostaje w brzuchu przestrzeń pozwalająca na przeprowadzenie operacji. Lekarz operujący i asysta kontrolują przebieg operacji na monitorze, na który przesyłany jest obraz z kamery  znajdującej się w miejscu  operowanym. Metoda laparoskopowa pozwala na bardzo dobry wgląd w miejsce operacji i skrócenie czasu rekonwalescencji po leczeniu.   

Narzędzia wykorzystywane w laparoskopii.

Narzędzia wykorzystywane w laparoskopii.

                                                                                                              

Przygotowanie do operacji:  

Po zakwalifikowaniu do operacji, pacjent wykonuje badania laboratoryjne, odbywa konsultację z anestezjologiem,  a w przypadku chorób przewlekłych  również z innymi specjalistami (decyduje o tym anestezjolog). W przypadku stosowania niektórych doustnych leków przeciwzakrzepowych, istnieje konieczność ich czasowej zamiany na heparynę drobnocząsteczkową podawaną podskórnie.

 

W szpitalu, w okresie okołooperacyjnym, pacjent otrzymuje antybiotyk oraz profilaktykę przeciwzakrzepową( heparyny drobnocząsteczkowe, bandażowanie nóg). W dniu poprzedzającym operację, przy pomocy specjalnego preparatu,  przygotowuje się jelito grube oczyszczając je z resztek pokarmowych.

Rano ,w dniu zabiegu, pacjent pozostaje na czczo i przyjmuje swoje leki.

 

 

Przeciwwskazania do operacji laparoskopowej obejmują:3

Przeciwwskazania bezwzględne:

- zaburzenia krzepnięcia

- zaburzenia krążeniowo-oddechowe

- aktywny proces zapalny w miednicy mniejszej

 

Przeciwwskazania względne:

-otyłość

- wcześniejsze operacja jamy brzusznej i miednicy

- stan po napromienianiu miednicy

 

Przebieg operacji:

 

Operacja odbywa się w znieczuleniu ogólnym (narkozie). Pacjenta układa się na plecach. Po „uśpieniu” do pęcherza moczowego wprowadza się cewnik moczowy.

Operację można podzielić na kilka etapów:

 

W pierwszym etapie operacji, poprzez nacięcia skóry dł. 0,5-1,5cm, do jamy brzusznej wprowadza się kamerę oraz narzędzia laparoskopowe. Wcześniej przy pomocy gazu (dwutlenek węgla) wytworzona zostaje w brzuchu przestrzeń robocza(tzw. odma)  pozwalająca na przeprowadzenie operacji.

 

W następnym etapie  lekarz usuwa prostatę,  pęcherzyki nasienne oraz końcowe fragmenty nasieniowodów przebiegające przez prostatę. Końce nasieniowodów pozostające w jamie brzusznej zostają skoagulowane (podwiązane).

 

W trakcie usuwania prostaty (gdy nie ma przeciwwskazań onkologicznych) istnieje możliwość zachowania pęczków naczyniowo-nerwowych po jednej lub obu stronach prostaty. Uzależnione jest to od stopnia zaawansowania nowotworu i ryzyka pozostawienia komórek nowotworowych.

 

Zaoszczędzenie pęczków zwiększa prawdopodobieństwo powrotu prawidłowych wzwodów prącia jednak nie gwarantuje powrotu potencji.

 

W ostatnim etapie odtworzona zostaje ciągłość dróg moczowych poprzez zespolenie pęcherza moczowego z cewką moczową.  Pozostawia się również dren/y , a do pęcherza moczowego  wprowadzony zostaje cewnik moczowy. Prostatę z jamy brzusznej usuwa się w specjalnym worku poszerzając otwór poniżej pępka w którym znajdował się trokar dla  kamery.

                                                                                                            

Prostata usunięta laparoskopowo

Prostata usunięta laparoskopowo

 

 Przebieg pooperacyjny:

 

Postępowanie zależy od przebiegu pooperacyjnego. W przypadku braku powikłań  trakcie hospitalizacji stopniowo usuwa się dren/y i cewnik pęcherzowy. Szwy skórne usuwa się zazwyczaj ambulatoryjnie 10-14 dni po operacji.

 

Powikłania: 4

 

-Zgon w okresie okołooperacyjnym   0-2,1%

-duże krwawienie  1-11,5%

-uszkodzenie odbytnicy  0-5,4%

-zakrzepica żył głębokich  0-8,3%

-zatorowość  0,8-7,7%

-torbiel chłonna  1-3%

-przeciek moczu, przetoka  0,3-15,4%

-nietrzymanie moczu niewielkiego stopnia  4-50%

-nietrzymanie moczu znacznego stopnia  0-15,4% 

-impotencja  29-100%
-zwężenie szyi pęcherza  0,5-14,6%

-zwężenie moczowodu  0-0,7%

-zwężenie cewki moczowej   2-9%

 

 

Piśmiennictwo:

1.       Ficarra V, Novara G, Artibani W, Cestari A, Galfano A, Graefen M, Guazzoni G, Guillonneau B, Menon M, Montorsi F, Patel V, Rasweiler J, Van Poppel H. Retropubic, Laparoscopic and Robot-Assisted radical Prostatectomy: A Systemic Review and Cumulative Analysis of Comparative Studies. European Urology 55(2009) 1037-1063

 2.       Jassem J (red.), j Krzakowski M (red.), Senkus-Konefka E (red.), Zdrojowy R. Nowotwory układu moczowo-płciowego. Praktyczny przewodnik dla lekarzy. Via medica  2013, str. 169

 3.       Chłosta P, Słojewski M, Atlas laparoskopii urologicznej. Warszawa, Polskie Towarzystwo Urologiczne 2008:  96-108.

 4.       Heidenreich A, Bastian P.J, Bellmunt J et al. EAU guidelines on Prostate Cancer. European Association of Urology 2013

 

dodał: Mojurolog.pl, 02-03-2014, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

Zabieg URS polega na obejrzeniu wnętrza moczowodu i nerki przy pomocy  ureterorenoskopu (narzędzia posiadającego ukł. optyczny pozwalający na obejrzenie wnętrza moczowodu oraz kanał roboczy do wprowadzania narzędzi). Przyrząd ten wprowadzany jest do wnętrza poprzez drogi moczowe (przez cewkę moczową do pęcherza, a następnie do moczowodu i nerki) bez konieczności nacinania powłok skórnych.

 

Zabieg URS może mieć charakter diagnostyczny (rewizja wnętrza nerki i moczowodu, pobranie wycinków, pobranie moczu do badania cytologicznego) lub leczniczy (usunięcie kamienia, rozcięcie zwężenia moczowodu, zniszczenie zmiany nowotworowej, wprowadzenie cewnika). W trakcie URS wykorzystuje się różne typy ureterorenoskopów (sztywne, półsztywne oraz giętkie) oraz dodatkowe narzędzia w zależności od charakteru badania i powodu jego wykonywania (usunięcie kamienia, pobranie wycinków itd.). Giętki ureterorenoskop pozwala dotrzeć właściwie do każdego miejsca w nerce i moczowodzie.

 

Jak przygotować się do zabiegu URS:

Przygotowanie  nie odbiega od przygotowania do innych procedur operacyjnych. Po zakwalifikowaniu pacjenta do zabiegu pacjent wykonuje badania laboratoryjne, odbywa konsultację z anestezjologiem,  a w przypadku chorób przewlekłych  również z innymi specjalistami (decyduje o tym anestezjolog). Rano w dniu zabiegu pacjent pozostaje na czczo i przyjmuje swoje leki. W przypadku stosowania części leków przeciwzakrzepowych istnieje konieczność czasowej zamiany na leków doustnych na heparynę drobnocząsteczkową podawaną podskórnie.

 

URS na stronę

1,2. półsztywny ureterorenoskop , 3. kamień w moczowodzie

 

Jak wygląda znieczulenie do zabiegu URS

Znieczulenie ogólne (narkoza) lub znieczulenie regionalne, nazywane potocznie przez pacjentów „znieczuleniem w kręgosłup” lub „znieczuleniem w plecy”.

 

 

Jakie są przeciwwskazania do zabiegu URS:

·        

            bezwzględne:

                   - zaburzenia krzepnięcia krwi

                   - zły ogólny pacjenta, który nie pozwala na znieczulenie

·          względne:       

                - zmiany anatomiczne utrudniające przeprowadzenie zabiegu (stulejka, zwężenie cewki moczowej, znacznie  powiększona prostata, zwężenie moczowodu, zwyrodnienie stawów biodrowych)

                      - ciąża

                      - przebyte przeszczepienie moczowodu

 

 

Powikłania związane z zabiegiem URS

 

·          Powikłania w trakcie zabiegu

 

-Konieczność przerwania zabiegu- 1.6%

-Krwawienie -1.4%

-Perforacja -1.0%

-Oderwanie moczowodu 0.1%

-Inne  1.3%

 

·          Powikłania pooperacyjne:

 

-Gorączka -1.8%

-Zakażenie układu moczowego 1.0%

-Krwawienie 0.4%

-Sepsa 0.3%

-Obj. ostrego brzucha 0.04%

-Zatorowość płucna 0.02%

-Incydent mózgowo-naczyniowy/ przemijający napad niedokrwienny 0.01%

-Zawał mięśnia sercowego 0,01%

-Inne 1.1%

 

 

Opracowano na podstawie:

1.  de la RosetteJean, DenstedtJohn, GeavletePetrisor, KeeleyFrancis, MatsudaTadashi, PearleMargaret, PremingerGlenn, and TraxerOlivier. Journal of Endourology. February 2014, 28(2): 131-139.  The Clinical Research Office of the Endourological Society Ureteroscopy Global Study: Indications, Complications, and Outcomes in 11,885 Patients

2.     R. Hohenfellner, J.-U. Stolzenburg ,  Manual Endourology, Springer Medizin Verlag Heidelberg 2005

3.    Listopadzki S., Jarzemski P., Wroński S., Kabziński J., Szyperski J., Małoinwazyjne metody leczenia kamicy układu moczowego.     Wydawnictwo WM.

 

dodał: Mojurolog.pl, 23-02-2014, kategorie: Diagnostyka ,Leczenie

Pojawienie się krwi w moczu jest stanem nieprawidłowym. Wymaga pilnej diagnostyki i ustalenia przyczyny, nawet jeśli krew w moczu pojawiła się tylko raz.

Krwiomocz dzieli się na makroskopowy, gdy krew w moczu jest widoczna gołym okiem i mikroskopowy, gdy obecność czerwonych krwinek stwierdza w badaniu moczu.

Obecność krwi w moczu może wynikać z różnych przyczyn, ale w pierwszej kolejności należy wykluczyć obecność choroby nowotworowej w obrębie dróg moczowych. Jej ryzyko jest wyższe w przypadku krwiomoczu widocznego gołym okiem i u pacjentów w starszym wieku.1

 

IS_krwiomocz 200x300cm

 

 

Przyczyny krwiomoczu:

-Kamica układu moczowego (kamica nerek, moczowodu, pęcherza moczowego)

-Zakażenia układu moczowego

-Nowotwory układu moczowego i sąsiednich narządów

-Rozrost (przerost) prostaty

-Zaburzenia krzepnięcia (w tym także stosowanie i przedawkowanie leków przeciwzakrzepowych)

-Choroby zapalne nerek

-Torbiele nerek

-Uraz

-Endometrioza

-Leki: m.in. penicyliny, leki przeciwzapalne i przeciwbólowe, przeciwzakrzepowe

-Krwiomocz po cewnikowaniu pęcherza moczowego

-Przebyta radioterapia narządów miednicy (macicy, pęcherza, jelita grubego etc.)

 

Poszukiwanie przyczyn krwiomoczu:

Diagnostyka uzależniona jest od wieku pacjenta i podejrzewanej przyczyny, a o konieczności wykonywania poszczególnych badań decyduje lekarz.

 

1.Rozmowa z lekarzem:

Przed wizytą u lekarza warto przygotować się do rozmowy i przypomnieć sobie następujące informacje:

-choroby  oraz stosowane leki

-choroby przebyte w przeszłości i operacje ( w tym leczenie dodatkowe chemio i radioterapia)

-czy występowało w pracy narażenie na substancje szkodliwe

-jakie choroby występowały w rodzinie

-stosowane używki (tytoń, alkohol)

2.Badanie pacjenta

 

3.Badania dodatkowe:

-badanie ogólne moczu i posiew

-usg j. brzusznej

-inne badania obrazowe: urografia, tomografia komputerowa , rezonans magnetyczny

-badania endoskopowe: cystoskopia (wziernikowanie pęcherza moczowego),

 URS (wziernikowanie moczowodu)

-badanie cytologiczne moczu

       

 4.inne badania i konsultacje specjalistyczne.

 

dodał: Mojurolog.pl, 13-12-2013, kategorie: Bez kategorii

 

Cewnikowanie pęcherza moczowego

Jest to zabieg polegający na wprowadzeniu do pęcherza moczowego przez cewką moczową cewnika celem jego opróżnienia z moczu. Poszczególne typy cewników ,w zależności od swojej funkcji, mają odmienną budowę i wytwarzane są z różnych materiałów(lateks, silikon, poliuretan ). Cewniki dostępne są w różnych rozmiarach podawanych w skali French(Fr).  1French= 0,33mm.

 

Najczęściej stosowanym typem cewnika jest cewnik Foleya.  Ma postać wydłużonej rurki o zaokrąglonej końcówce z dwoma otworami przez które mocz wpływa do cewnika. Cewnik Foleya po założeniu utrzymuje się w pęcherzu dzięki balonowi, który wypełnia się płynem.

Drugi koniec cewnika posiada dwie końcówki- zawór  przez który wypełnia się balon cewnika oraz końcówka przez którą wypływa mocz. Do tej ostatniej podłącza się worek do zbiórki moczu. Niektóre  cewniki  Foleya posiadają dodatkowo kanał do stałego płukania pęcherza. Inne typy cewników moczowych mają zastosowanie głównie  w leczeniu szpitalnym.

 

                              Cewnik Foleya

cewnik

Kliknij aby powiększyć zdjęcie

 

 

 

 

Cewnikowanie pęcherza moczowego stosuje się  :

-w zatrzymaniu moczu

-celem kontroli ilości wydalanego moczu

-w trakcie i po operacjach

-podczas  niektórych badań diagnostycznych

-w zaburzeniach oddawania moczu (pęcherz neurogenny, po urazach rdzenia, rozszczep kręgosłupa)

-w przypadku ran okolicy krocza i kości krzyżowej (odleżyny, rany pooperacyjne u pacjentów z nietrzymaniem moczu)

-w leczeniu dopęcherzowym u pacjentów z rakiem pęcherza

-w opiece paliatywnej

-u pacjentów z nietrzymaniem moczu w przypadku niepowodzenia innych metod

 

Jak zakłada się cewnik do pęcherza moczowego

Najpierw odkaża się okolicę cewki moczowej. Następnie do cewki moczowej podaje się żel  z lignokainą, który ma za zadanie znieczulić cewkę moczową oraz ułatwić wprowadzenie cewnika. Kolejnym etapem jest wprowadzenie cewnika do pęcherza moczowego, wypełnienie balonu cewnika wodą do wstrzykiwań oraz podłączenie worka do zbiórki moczu.  

 

Powikłania cewnikowania i jego utrzymywania w pęcherzu:

-  uszkodzenie cewki moczowej

-  krwawienie

-  zwężenie cewki moczowej

-  kolonizacja bakteryjna i zakażenia układu moczowego

-  zapalenie jądra

       Pielęgnacja pacjenta z cewnikiem moczowym:

         

           -  Zaleca się regularną wymianę cewnika-  częstotliwość wymian uzależniona jest od materiału z którego wykonany jest cewnik

           -  Codzienną pielęgnację okolicy cewki moczowej-dwa razy dziennie obmycie wodą i środkiem myjącym penisa lub przedsionka pochwy.

       Opróżnianie worków do zbiórki moczu co 3-4 godziny

       Wymianę worków  do zbiórki moczu- najlepiej codziennie

        – Dobre nawodnienie- 2 litry płynów na dobę (o ile nie ma przeciwwskazań np. kardiologicznych)

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 12-12-2013, kategorie: Operacje i zabiegi

 

PCNL jest jedną z metod operacyjnego leczenia kamicy nerkowej. Jest to metoda endoskopowa. Operacja polega na wykonaniu niewielkiego nacięcia skóry (ok. 1-1,5cm)  i wytworzeniu przetoki nerkowej (kanału łączącego wnętrze nerki ze skórą) przez którą do nerki wprowadza się nefroskop (układ optyczny) oraz narzędzia (laser, sonotroda, litotryptor), a następnie kruszy kamień i usuwa jego fragmenty.

 

PCNL jest zabiegiem skomplikowanym, wymagającym od lekarza dużych umiejętności i zaangażowania.

 

Pacjent decydujący się na PCNL powinien liczyć się z tym, że w trakcie zabiegu może zaistnieć konieczność przerwania procedury i wykonania operacji otwartej (klasycznej). W niektórych przypadkach (rozległa kamica, twarde złogi) PCNL może składać się z kilku etapów (kilku zabiegów PCNL). W pojedynczych przypadkach lekarz, ze względu dobro pacjenta, może odstąpić  od kontynuowania operacji (np. ze względu na krwawienie).

 

Wskazania do PCNL:1

-usuwanie kamieni nerkowych o śr. >20mm

-usuwanie kamieni o śr. >15mm położonych w dolnym biegunie nerki (lub mniejszych jeśli istnieją dodatkowe niekorzystne czynniki anatomiczne)

 

Przeciwskazania:2

-aktywne zakażenie układu moczowego

-zaburzenia krzepnięcia krwi

-podejrzenie nowotworu nerki

-ciąża

-atypowe położenie jelit  (po przebytych operacjach nerek i j. brzusznej)

 

Znieczulenie:

PCNL wykonywany jest najczęściej w znieczuleniu ogólnym (narkoza)lub znieczuleniu zewnątrzoponowym nazywanym potocznie przez pacjentów ”znieczuleniem w plecy”. Możliwe jest  również wykonanie PCNL w znieczuleniu miejscowym.

 

 

Przebieg operacji:

 

PCNL  wykonywany jest pod osłoną antybiotykową  i składa się z kilku etapów:

 

Etap I: Założenie cewnika moczowodowego.

Pacjent układany jest na plecach w pozycji ginekologicznej z nogami opartymi na podpórkach.  Przez cewkę moczową do moczowodu i nerki wprowadzany jest cewnik moczowodowy. Jest to cienka rurka,  przez którą  do nerki podawany  jest kontrast celem uwidocznienia w RTG kielichów nerkowych i miedniczki.  Podanie kontrastu umożliwia nakłucie nerki pod kontrolą RTG i wytworzenie kanału roboczego dla narzędzi.

 

 

ETAP II: Nakłucie układu kielichowo-miedniczkowego nerki i wytworzenie kanału roboczego

Pacjent ułożony zostaje na brzuchu (klasycznie) lub na plecach w zależności od preferencji osoby wykonującej zabieg. Urolog pod kontrolą RTG lub USG nakłuwa nerkę przy pomocy igły. Następnie przez światło igły wprowadza do nerki tzw. drut wiodący i usuwa igłę. Przy pomocy drutu wiodącego i specjalnych rozszerzadeł o rosnącej średnicy wytwarzany jest tzw. kanał roboczy. Istnieje kilka technik wytwarzania kanału roboczego.

 

 

ETAP III: Kruszenie i usunięcie kamienia

Przez wytworzony kanał do nerki wprowadzony zostaje nefroskop.  Jest to podłużne narzędzie wyposażone w układ optyczny pozwalający na obserwację wnętrza nerki  i  lokalizację kamienia.

Nefroskop posiada kanał roboczy, przez który do wnętrza nerki wprowadza się narzędzia służące do rozkruszenia ( włókno lasera, sonotrodę, litotryptor) i usunięcia fragmentów kamienia.

Po usunięciu kamienia w nerce pozostawia się tzw. dren nefrostomijny przez który wypływa część moczu oraz mogą ewakuować się pozostałe w nerce fragmenty rozkruszonego kamienia.  Do pęcherza moczowego wprowadza się cewnik moczowy. Często również oprócz nefrostomii i cewnika pęcherzowego pozostawia się na 1-2 dni cewnik moczowodowy- założony w I etapie .

PCNL z napisami ost

IS_kamień w PCNL

Kamień w nerce- widok przez nefroskop

Przebieg pooperacyjny:

Pobyt  trwa zazwyczaj kilka dni . Pacjent otrzymuje kroplówki i leki przeciwbólowe. Antybiotykoterapia wdrażana jest w przypadku infekcji. W 1-2 dobie usuwa się cewniki pęcherzowy i moczowodowy. Nefrostomia usuwana jest  w trakcie hospitalizacji lub ambulatoryjnie.

 

Powikłania:

 

PCNL jak każda operacja wiąże się z ryzykiem komplikacji i powikłań . Związane są one głównie z nakłuciem nerki, wytworzeniem kanału roboczego i manipulacjami podczas kruszenia kamieni.

 

Do najczęstszych powikłań należą:2,3

-krwawienie wymagające przetoczenia krwi (0-20%)

-gorączka (0-20%)

-posocznica (0,3-1,1%)

-uszkodzenie jelita grubego (0,2-0,8%)

-uszkodzenie narządów wewnętrznych sąsiadujących z nerką (0-1,7%)

-uszkodzenie opłucnej (2,3-3,1%)

-zgon w okresie okołooperacyjnym(0-0,3%)

 

Powyższy opis PCNL przedstawia zabieg wykonywany metodą tradycyjną przy pomocy sztywnego nefroskopu. W ostatnich latach coraz częściej stosuje się różne modyfikacje PCNL obejmujące wykorzystanie giętkich narzędzi i nefoskopów oraz sposobów wytwarzania kanału roboczego. 

Jedną z takich metod jest mini-PNL. Zabieg wykonywany jest przy pomocy zminiaturyzowanych narzędzi z jednego lub kilku nakłuć nerki.

 

 

Bibliografia:

 

1.Banaczyk B. Przezskórna nefrolitotrypsja, Przegląd Urologiczny 2012/3 (73) str.27-29.

2.Türk C., Knoll T., Petrik A., Sarica K., Skolarikos A., Straub M., Seit C., Guidelines on Urolithiasis, European Association of Urology 2013 str. 31-33

3. Michel M. S. ,Trojan L., Rassweiler J.J., Complications in Percutaneous Nephrolithotomy, European Urology 51 (2007) 899–906

 

dodał: Mojurolog.pl, 06-12-2013, kategorie: Leczenie

 

Przezcewkowa elektroresekcja guza pęcherza moczowego (TURBT, TURT)

 

Jest to metoda diagnostyczna i lecznicza w przypadku podejrzenia raka pęcherza moczowego.

 

Umożliwia wycięcie guza w całości lub częściowo (gdy nie można doszczętnie usunąć guza) i poddanie tkanki badaniu histopatologicznemu. Badanie tkanki guza pozwala postawić rozpoznanie raka pęcherza, określić jaki to typ, jak głęboko nacieka ścianę pęcherza moczowego i jaki jest  stopień jego złośliwości. Określenie tych cech ma kluczowe znaczenie dla dalszego postępowania.

Jeśli nowotwór rośnie powierzchownie (rak nieinwazyjny 75-85% ) TURBT jest zabiegiem leczniczym i  umożliwia całkowite usunięcie guza wraz z marginesem zdrowej tkanki. W przypadku potwierdzenia raka inwazyjnego (naciekającego mięśniówkę pęcherza)  pacjent po dodatkowych badaniach kwalifikowany jest do bardziej agresywnego leczenia, zazwyczaj do usunięcia pęcherza moczowego(cystektomia).   

 

Przebieg :

Zabieg TURBT jest wykonywany w znieczuleniu podpajęczym (określanym często przez pacjentów jako „znieczulenie w plecy”) lub rzadziej w znieczuleniu ogólnym. Pacjent leży  na plecach w pozycji ginekologicznej z nogami odwiedzionymi i ułożonymi na podpórkach. Przez cewkę moczową do pęcherza wprowadzony zostaje tzw. resektoskop – narzędzie wyposażone w układ optyczny i ruchomą pętlę tnącą oraz kanał przez który podaje się do pęcherza płyn płuczący. Po wypełnieniu pęcherza moczowego urolog ogląda wnętrze pęcherza i ocenia ile jest zmian podejrzanych o nowotwór oraz gdzie są umiejscowione. Następnie przy pomocy pętli tnącej usuwa te zmiany wraz z marginesem zdrowej tkanki pęcherza (o ile zaawansowanie guza na to pozwala). Kolejnym etapem zabiegu jest skoagulowanie (przyżeganie) krwawiących tkanek po wyciętym guzie. Po zakończeniu zabiegu do pęcherza wprowadzony zostaje cewnik moczowy.

 

Powikłania:

Jak podczas każdej operacji w trakcie TURBT jak i po zabiegu możliwe są powikłania. Do powikłań które należy brać pod uwagę decydując się na zabieg należą:

 

-perforacja ściany pęcherza moczowego i odbytnicy- wymagająca otwarcia brzucha i operacji naprawczej

-krwawienie w trakcie zabiegu, czasem trudne do opanowania, wymagające przetoczeń krwi, a w skrajnych przypadkach operacji otwartej.

-krwawienie po zabiegu- w zależności od nasilenia stosuje się leczenie zachowawcze (leki, stałe płukanie pęcherza), ale może również wymagać ponownego zabiegu i przetoczeń krwi.

-zastój moczu w nerce- w przypadku usuwania guzów zlokalizowanych w sąsiedztwie ujść moczowodów.

-infekcja układu moczowego

 

 

Po zabiegu:

Pobyt w szpitalu trwa zazwyczaj 1-4 dni- w zależności od rozległości zabiegu i stanu ogólnego pacjenta. Cewnik pęcherzowy usuwany jest w trakcie hospitalizacji lub kilka dni po zabiegu, podczas kontroli w Poradni Urologicznej. W poszczególnych przypadkach czas  ten może ulec wydłużeniu. Po TURBT przez kilka tygodni zaleca się oszczędzający tryb życia.

Po około 2-3 tygodniach pacjent otrzymuje wynik badania histopatologicznego, z którym powinien zgłosić się do swojego urologa. Lekarz na jego podstawie wyda dalsze zalecenia.

 

dodał: Mojurolog.pl, 30-11-2013, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi