Mój urolog – portal urologiczny

Witamy na stronie Mój urolog
Portal powstaje z myślą o osobach z chorobami układu moczowo-płciowego. Aktualnie strona jest w trakcie budowy, systematycznie będą zamieszczane kolejne tematy. Czekamy na Państwa sugestie i uwagi. kontakt@mojurolog.pl Przed rozpoczęciem korzystania z serwisu proszę zapoznać się z regulaminem. Ewentualne pytania prosimy zadawać za pośrednictwem forum.

 

Posiew moczu to badanie mikrobiologiczne pozwalające na dokładne  określenie rodzaju bakterii (rzadziej grzybów) powodujących zakażenie układu moczowego.

 

Badanie wykonuje się:

- przypadku objawów sugerujących zakażenie układu moczowego

- jako badanie kontrolne w celu oceny skuteczności leczenia

- w diagnostyce gorączki o nieznanej przyczynie

- u kobiet w ciąży

 

Mocz pobiera się do specjalnego, pozbawionego drobnoustrojów (jałowego) pojemnika, a następnie po dostarczeniu do laboratorium hoduje się na specjalnych podłożach  zawierających niezbędne dla wzrostu bakterii składniki.

 

Istnieją różne pojemniki do pobierania moczu od najprostszych  plastikowych po specjalne pojemniki transportowo-wzrostowe. Ważne by pojemnika nie otwierać wcześniej, właściwie pobrać mocz i po pobraniu moczu jak najszybciej  dostarczyć próbkę do laboratorium. Pojemniki można zakupić w aptekach, czasem  wydawane są w laboratorium.

 

Pojemnik

Pojemnik z podłożem transportowo-wzrostowym do pobierania moczu na posiew

 

Gdy w laboratorium uda się wyhodować z moczu bakterie w ilości znamiennej dla zakażenia (tzw. znamienna bakteriuria) identyfikuje się ich rodzaj oraz wykonuje antybiogram.

 

Antybiogram określa wrażliwość bakterii na antybiotyki. Wynik antybiogramu pacjent otrzymuje wraz z wynikiem posiewu w postaci listy antybiotyków ze wskazaniem, na które leki wyhodowana bakteria jest na wrażliwa a na które oporna. Czas oczekiwania na wynik posiewu moczu to zazwyczaj 2-4 dni.

 

Wynik badania powinien ocenić lekarz, który na podstawie wyniku podejmie decyzje co do leczenia. W przypadku wskazań lekarz na podstawie wyniku posiewu i antybiogramu może zastosować leczenie celowane tzn. leczenie dostosowane do wrażliwości na leki wyhodowanego drobnoustroju.

 

Jak pobrać mocz na posiew?

Właściwe pobranie moczu na posiew jest kluczowe dla otrzymania wiarygodnych wyników, skraca też czas do postawienia diagnozy. W przypadku zanieczyszczenia próbki bakteriami z ciała (florą fizjologiczną), wynik  nie będzie diagnostyczny, a posiew będzie trzeba powtórzyć.

 

  1. Mocz na posiew powinien zostać pobrany rano po przebudzeniu
  2. Przed pobraniem moczu dokładnie umyć ręce wodą z mydłem i osuszyć
  3. Umyć wodą z mydłem okolicę cewki moczowej- kobiety po rozchyleniu warg od przodu w kierunku odbytu, mężczyźni  po zsunięciu napletka. Następnie spłukać wodą.
  4. Pojemnik należy otworzyć bezpośrednio przed pobraniem moczu i nie otwierać ponownie. Uważać by nie dotykać wnętrza pojemnika żadną częścią ciała.
  5. Pierwszą porcję moczu oddaje się do toalety, następną (środkowy strumień) do pojemnika, resztę moczu do toalety.
  6. Pojemnik należy szczelnie zamknąć, wpisać swoje dane na pojemniku i jak najszybciej dostarczyć do laboratorium.

 

W przypadku pojemników transportowo-hodowlanych sposób pobrania jest nieco inny. Pojemniki te zawierają przymocowaną do pokrywki płytkę pokrytą z obu stron podłożem hodowlanym. Po obmyciu okolicy cewki należy ostrożnie zdjąć pokrywkę  uważając by nie zabrudzić płytki, oddać pierwszą porcję moczu do toalety, kolejną do pojemnika. Następnie trzymając za zakrętkę  zanurzyć płytkę w pojemniku z moczem na kilka sekund, wyjąć płytkę, odczekać kolejne kilka sekund aż nadmiar moczu ścieknie z płytki, wylać mocz z pojemnika, umieścić płytkę w pojemniku i szczelnie zamknąć.

 

dodał: Mojurolog.pl, 16-12-2014, kategorie: Diagnostyka

ASAP –atypowy rozrost drobnozrazikowy

 

ASAP to nieprawidłowy(atypowy) rozrost komórek, ale jego obecność i charakter jest niewystarczający do postawienia rozpoznania nowotworu prostaty. Występuje w 5% wyników biopsji prostaty.

 

Obecność ASAP w pierwszej biopsji wiąże się ze zwiększonym (ok.40%) prawdopodobieństwem współistnienia raka prostaty  i jego rozpoznania w kolejnej biopsji.

 

Zgodnie z wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Urologicznego (2014) rozpoznanie ASAP w tkance z biopsji jest wskazaniem do wykonania powtórnej biopsji prostaty. Moment wykonania kolejnej biopsji nie został w wytycznych sprecyzowany. Uzależnia się go od prawdopodobieństwa istnienia nowotworu (wysokie/szybko narastające PSA, nieprawidłowy wynik badania prostaty palcem przez odbytnicę, dodatni wywiad rodzinny). W literaturze wskazuje się na okres 3-6miesięcy.

 

 

Opracowano na podstawie:

  1. Ukimura, O., Coleman, J.A., De La Taille, A., Emberton, M., Epstein, J.I., Freedland, S.J., Jones, J.S.. (2013). Contemporary role of systematic prostate biopsies: Indications, techniques, and implications for patient care. European Urology, 63(2), 214–230. doi:10.1016/j.eururo.2012.09.033

2.Bottet N, Bastian P.J, Bellmunt J et al. EAU guidelines on Prostate Cancer. European Association of Urology 2014

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 07-12-2014, kategorie: Choroby ,Diagnostyka

Łagodny guz nerki rozpoznawany zazwyczaj przypadkowo podczas badań obrazowych. Zbudowany jest z tkanki tłuszczowej, mięśniowej gładkiej i patologicznie zmienionych  naczyń krwionośnych.

Występuje czterokrotnie częściej u kobiet. Zazwyczaj występuje pojedynczo i ma niewielkie rozmiary.

Ok. 30% guzów angiomyolipoma rozpoznaje się u pacjentów chorujących na  stwardnienie guzowate-  są zazwyczaj mnogie i w obu nerkach.

Istnieje rzadki wariant nabłonkowy(epithelioid angiomyolipoma) o złośliwym przebiegu.

 

Objawy:

Zazwyczaj nie daje objawów klinicznych. W przypadku dużych guzów, ze względu na patologicznie zbudowane naczynia krwionośne (cienkie ściany naczyń, tętniaki), istnieje zwiększone ryzyko samoistnego pęknięcia i krwotoku do przestrzeni zaotrzewnowej (Zespół Wunderlicha). Jest to czasami  pierwszy i jedyny objaw. Ryzyko rośnie wraz z wielkością guza. Inne objawy obejmują bóle brzucha, wyczuwalny guz, krwiomocz, wymioty, niedokrwistość, nadciśnienie.

 

Czynniki ryzyka samoistnego pęknięcia obejmują:

- wielkość guza (≥4cm)

-dużą  ilość naczyń w guzie

-stwardnienie guzowate

 

Rozpoznanie: 

Dzięki obecności tkanki tłuszczowej guz ma charakterystyczny wygląd w badaniach obrazowych (USG, KT, MRI)  i na tej podstawie można zazwyczaj postawić trafne rozpoznanie. Czasami może sprawiać problemy diagnostyczne.

 

Leczenie:

Profilaktyczne leczenie chirurgiczne proponowane jest pacjentom:

- z guzami  średnicy ≥4cm

-kobietom w wieku rozrodczym

-pacjentom, którzy maja niedostateczny dostęp do pomocy medycznej

 

Metody leczenia obejmują:

 

- chirurgiczne usunięcie guza z pozostawieniem nerki –preferowane

- usunięcie nerki- gdy umiejscowienie lub wielkość guza nie pozwala na jego usunięcie z pozostawieniem nerki

- ablację termiczną guza (zniszczenie guza przy pomocy wysokiej temperatury)

- embolizację ( zamknięcie naczyń doprowadzających krew do guza)

 

Pacjenta do konkretnej metody leczenia kwalifikuje się na podstawie wielkości guza, stanu ogólnego, wydolności nerek.

Preferowaną metodą leczenia planowego jest usunięcie guza z pozostawieniem nerki (leczenie nerkooszczające).

W przypadku krwawienia metodą z wyboru jest selektywna embolizacja guza.

Pacjentów z niewielkimi guzami AML po ustaleniu diagnozy kontroluje się okresowo, wykonując badania obrazowe. Zazwyczaj jest to badanie USG.

 

 

 

Opracowano na podstawie:

1. Logue LG, Acker RE, Sienko AE. Best cases from the AFIP: angiomyolipomas in tuberous sclerosis. Radiographics. 23 (1): 241-6.

2. Umeoka S, Koyama T, Miki Y et-al. Pictorial review of tuberous sclerosis in various organs. Radiographics. 28 (7): e32.

3. Ljungberg B.,Bensalah K., Bex A., Canfield S., Dabestani S., Hofmann F., Hora M., Kuczyk M.A., Lam T., Marconi L., Merseburger A.S., Mulders P.F.A.,T. Powles,  Staehler M., Volpe A., Guidelines on Renal Cell Carcinoma, EAU 2014.

4.  Alan J. Wein, Louis R. Kavoussi et al. Campbell-Walsh Urology. – 10th ed. Chapter 51 : Benign Renal Masses  str. 1498-1499

 

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 07-12-2014, kategorie: Choroby

 

Podstawową metodą leczenia nowotworu nerki jest leczenie chirurgiczne. Operacja wycięcia nerki wykonywana jest w sytuacji gdy wielkość guza i/lub lokalizacja nie pozwalają na usunięcie samego guza wraz z marginesem zdrowej tkanki i zaoszczędzeniem nerki (operacja nerkooszczędzająca- NSS).

 

Zakres operacji usunięcia nerki zwanej radykalną nefrektomią obejmuje usunięcie nerki wraz z otaczającą torebką tłuszczową i powięzią, nazwaną powięzią Geroty, w jednym bloku tkankowym. U niektórych pacjentów, gdy istnieje podejrzenie przerzutów do nadnercza lub naciek nowotworu usuwa się również ten narząd.

 

Guz nerki widoczny podczas badania USG

Guz nerki widoczny podczas badania USG

 

Na czym polega operacja laparoskopowego usunięcia nerki ?

 

Technika laparoskopowa jest wykorzystywana w urologii już od wielu lat dowodząc swojej skuteczności i bezpieczeństwa. Polega na operowaniu pacjenta przy pomocy kamery i specjalnych podłużnych narzędzi wprowadzanych do jamy brzusznej poprzez wykonanie kilku niewielkich nacięć skóry (5-15mm). Wcześniej przy pomocy gazu (dwutlenek węgla) wytworzona zostaje w brzuchu przestrzeń pozwalająca na przeprowadzenie operacji. Lekarz operujący i asysta kontrolują przebieg operacji na monitorze, na który przesyłany jest obraz z kamery znajdującej się w miejscu operowanym.

Metoda laparoskopowa pozwala na bardzo dobry wgląd w miejsce operacji i skrócenie czasu rekonwalescencji po leczeniu.

W trakcie operacji laparoskopowej może być konieczne wykonanie tzw. konwersji czyli  zmiany operacji z laparoskopowej na tradycyjną .  Pacjent decydując się na technikę laparoskopową musi mieć to na uwadze.

 

Narzędzia wykorzystywane w laparoskopii.

Narzędzia wykorzystywane w laparoskopii.

 

Przeciwwskazania do operacji laparoskopowej obejmują:

 

Przeciwwskazania bezwzględne:

- zaburzenia krzepnięcia

- zaburzenia krążeniowo-oddechowe

- aktywny proces zapalny w miednicy mniejszej

 

Przeciwwskazania względne:

-otyłość

- wcześniejsze operacja jamy brzusznej i miednicy

- stan po napromienianiu miednicy

 

Przygotowanie do operacji:

 

Po zakwalifikowaniu do operacji pacjent wykonuje badania laboratoryjne, odbywa konsultację z anestezjologiem, a w przypadku chorób przewlekłych również z innymi specjalistami (decyduje o tym anestezjolog). W przypadku stosowania części leków przeciwzakrzepowych istnieje konieczność czasowej zamiany leków doustnych na heparynę drobnocząsteczkową podawaną podskórnie.

 

W szpitalu w okresie okołooperacyjnym pacjent otrzymuje antybiotyk oraz profilaktykę przeciwzakrzepową (podskórne zastrzyki z heparyny drobnocząsteczkowej, bandażowanie nóg). W dzień poprzedzający operację, od godzin popołudniowych, pacjent pozostaje na czczo- pić może do 24:00.

 

Rano w dniu operacji pacjent pozostaje na czczo i przyjmuje swoje stałe leki ( po wcześniejszym uzgodnieniu z lekarzem).

 

Przebieg operacji:

 

Operacja odbywa się w znieczuleniu ogólnym (narkozie). Pacjenta układa się na plecach z podparciem i uniesieniem operowanej połowy ciała. W narkozie do pęcherza moczowego wprowadzony zostaje cewnik moczowy.

 

W pierwszym etapie operacji, poprzez nacięcia skóry dł. 0,5-1,5cm, do jamy brzusznej wprowadza się kamerę oraz narzędzia laparoskopowe. Przy pomocy gazu (dwutlenek węgla) wytworzona zostaje w brzuchu przestrzeń robocza, tzw. odma, pozwalająca na wprowadzenie narzędzi przeprowadzenie operacji. Po wytworzeniu odmy do jamy brzusznej wprowadzone zostają tzw. trokary- specjalne rurki z kanałem roboczym przez który wprowadza się narzędzia i zaworami pozwalającymi na utrzymywanie odmy.

 

Kolejnym etapem jest odsłonięcie okolicy nerki, w tym celu konieczne jest odsunięcie jelita grubego. Następnie lekarz odnajduje naczynia nerkowe (tętnicę i żyłę), kolejno podwiązuje je i przecina. Ze względu na różnice anatomiczne pomiędzy poszczególnymi ludźmi mogą istnieć dodatkowe naczynia krwionośne. Po pozbawieniu nerki ukrwienia oddziela się ją wraz z torebką tłuszczową i powięzią od otaczających tkanek i usuwa z jamy brzusznej w jednym bloku tkankowym. Nerkę wprowadza się do specjalnego worka, który wprowadza się do jamy brzusznej przez kanał dla jednego z narzędzi. W celu usunięcia nerki z jamy brzusznej wykonuje się kilkucentymetrowe nacięcie w podbrzuszu lub powiększa otwór wykonany wcześniej. Nacięcie wykonywane w celu usunięcia nerki jest kilkukrotnie mniejsze niż podczas operacji klasycznej(20-25cm).

 

Na koniec w miejscu po usuniętej nerce pozostawia się  dren (plastikowa rurka przez która ewakuuje się pozostająca po operacji krwistą treść). Dren  umocowuje się do skóry szwami chirurgicznymi, a  rany  przykrywa opatrunkiem.

 

Rozcięta nerka wraz z guzem

Rozcięta nerka wraz z guzem

 

Powikłania:

- krwawienie podczas lub po operacji wymagające przetoczenia krwi

- uszkodzenie narządów sąsiadujących z usuwaną nerką (wątroba, jelita, śledziona, duże naczynia krwionośne-aorta, żyła    główna dolna)

- zakażenie miejsca operowanego i rany pooperacyjnej

- rozejście się rany pooperacyjnej

- powstanie przepukliny w bliźnie pooperacyjnej

- powikłania zakrzepowe- zakrzepica żylna, zatorowość płucna

 

Po operacji

Po operacji pacjent otrzymuje kroplówki i leki przeciwbólowe i stopniowo powraca do picia i jedzenia. W trakcie pobytu w szpitalu usuwany jest dren i cewnik moczowy. Szwy skórne usuwa się już po wypisie ze szpitala w poradni urologicznej. Wynik badania histopatologicznego (badanie usuniętej nerki) pacjent odbiera po ok. 2-3 tygodniach. Wynik określa rodzaj nowotworu,  stopień zaawansowania i złośliwości. Na podstawie wyniku lekarz ustala dalsze postępowanie.

 

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 22-03-2014, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

 

Podstawową metodą leczenia nowotworu nerki jest leczenie chirurgiczne. Operacja wycięcia nerki wykonywana jest w sytuacji gdy wielkość guza i/lub lokalizacja nie pozwalają na usunięcie samego guza wraz z marginesem zdrowej tkanki i zaoszczędzeniem nerki- operacja nerkooszczędzająca (NSS-nephron sparing surgery).

Zakres operacji obejmuje usunięcie nerki wraz z otaczającą torebką tłuszczową i powięzią (zwaną powięzią Geroty) w jednym bloku tkankowym. W części przypadków, gdy istnieje podejrzenie przerzutów do nadnercza lub naciek nowotworowy usuwa się również ten narząd.

W zaawansowanych przypadkach gdy nowotwór w postaci czopu wnika do dużych naczyń żylnych, konieczne jest poszerzenie zakresu operacji.

 

 

IS_nerka guz usg 300 kopia

Guz nerki widoczny podczas badania USG

 

Przygotowanie do operacji:

 

Po zakwalifikowaniu do operacji pacjent wykonuje badania laboratoryjne, odbywa konsultację z anestezjologiem, a w przypadku chorób przewlekłych również z innymi specjalistami (decyduje o tym anestezjolog). W przypadku stosowania części leków przeciwzakrzepowych istnieje konieczność czasowej zamiany  leków doustnych na heparynę drobnocząsteczkową podawaną w postaci  podskórnych zastrzyków.

 

W szpitalu w okresie okołooperacyjnym pacjent otrzymuje antybiotyk oraz profilaktykę przeciwzakrzepową (podskórne zastrzyki z heparyny drobnocząsteczkowej, bandażowanie nóg). W dzień poprzedzający operację, od godzin popołudniowych, pacjent pozostaje na czczo- pić może do 24:00.

 

Rano w dniu zabiegu pacjent pozostaje na czczo i przyjmuje swoje stałe leki ( po wcześniejszym uzgodnieniu z lekarzem).

 

Przebieg operacji:

 

Operacja trwa 1,5-3 godzin i odbywa się w znieczuleniu ogólnym(narkozie). Pacjenta układa się na plecach lub na boku w zależności od wybranego przez lekarza dostępu operacyjnego (rodzaju cięcia). Do pęcherza moczowego wprowadzony zostaje cewnik moczowy.

Cięciem dł. Ok. 20-25cm w okolicy podżebrowej lub lędźwiowej odsłania się okolicę nerki. Następnie lekarz odnajduje naczynia nerkowe (tętnicę i żyłę) i kolejno podwiązuje i przecina. Ze względu na różnice anatomiczne pomiędzy poszczególnymi ludźmi mogą istnieć dodatkowe naczynia krwionośne. Po pozbawieniu nerki ukrwienia oddziela się nerkę wraz z torebką tłuszczową i powięzią od otaczających tkanek i usuwa z jamy brzusznej w jednym bloku tkankowym.

Kolejnym etapem operacji jest pozostawienie drenu w loży po usuniętej nerce i zszycie rany warstwa po warstwie. Dren umocowuje się do skóry szwami chirurgicznymi. Rana zostaje przykryta opatrunkiem.

 

Rozcięta nerka wraz z guzem

Rozcięta nerka wraz z guzem

 

Powikłania:

 

- krwawienie podczas lub po operacji wymagające przetoczenia krwi

- uszkodzenie narządów sąsiadujących z usuwaną nerką

(wątroba, jelita, śledziona, duże naczynia krwionośne-aorta, żyła główna dolna)

- zakażenie miejsca operowanego i rany pooperacyjnej

- rozejście się rany pooperacyjnej

- powstanie przepukliny w bliźnie pooperacyjnej

- powikłania zakrzepowe- zakrzepica żylna, zatorowość płucna

 

 

Po operacji:

 

Po operacji pacjent otrzymuje kroplówki i leki przeciwbólowe i stopniowo powraca do picia i jedzenia. W trakcie pobytu w szpitalu usuwany jest dren i cewnik moczowy. Szwy skórne usuwa się już po wypisie ze szpitala w poradni urologicznej. Wynik badania histopatologicznego (badanie usuniętej nerki) pacjent odbiera po ok. 2-3 tygodniach. Wynik określa rodzaj nowotworu, ocenę stopnia zaawansowania i złośliwości. Na podstawie wyniku lekarz ustala dalsze postępowanie. Czas rekonwalescencji to ok. 10-12 tygodni.

 

dodał: Mojurolog.pl, 22-03-2014, kategorie: Choroby ,Leczenie ,Operacje i zabiegi

Jest to krótki zabieg endoskopowy (zabieg przez cewkę moczową) wykonywany w ramach poradni urologicznej lub jednodniowego pobytu w szpitalu. Zazwyczaj wykonywany  po znieczuleniu cewki  żelem lignokinowym i nie wymaga specjalnego przygotowania. W niektórych przypadkach zabieg wykonuje się w krótkim znieczuleniu dożylnym( pobyt w oddziale). Usunięcie cewnika trwa ok. 2-3 minuty. Po opróżnieniu pęcherza moczowego pacjent kładzie się na plecach w pozycji ginekologicznej. Do cewki moczowej podany zostaje żel znieczulający. Następnie lekarz wprowadza przez cewkę moczową do pęcherza cystoskop i po zlokalizowaniu końcówki cewnika DJ w pęcherzu kleszczykami  usuwa cewnik przez cewkę moczową.

Po zabiegu przez 1-2dni mogą występować objawy podrażnienia cewki moczowej –ból przy oddawaniu moczu, szczypanie, pieczenie.

dodał: Mojurolog.pl, 09-03-2014, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

Co to jest cewnik DJ?

 

Cewnik DJ (double J) to miękka rurka o zawiniętych końcach, wprowadzana do nerki i moczowodu w celu zabezpieczenia właściwego odpływu moczu z nerki. Po założeniu do moczowodu jeden koniec cewnika znajduje się w nerce, a drugi w pęcherzu moczowym. Zawinięty kształt obu końców cewnika DJ zapewnia właściwe ułożenie w moczowodzie i zapobiega jego wysunięciu . Cewnik DJ na całej długości posiada niewielkie otwory, które dodatkowo ułatwiają spływ moczu.

Cewnik DJ

 

Dlaczego zakłada się cewnik DJ?

 

Cewnik DJ zakłada się w sytuacji gdy:

• Istnieje przeszkoda utrudniająca odpływ moczu z nerki:

-kamica nerki lub moczowodu

-zwężenie moczowodu

-ucisk moczowodu przed choroby rozwijające się w jego sąsiedztwie (np. nowotwór, zmiany

zapalne, zwłóknienie zaotrzewnowe)

 

• W trakcie operacji nerki, moczowodu lub pęcherza istnieje konieczność zabezpieczenia właściwego spływu moczu z nerki do czasu wygojenia

 

 

Jak zakłada się cewnik DJ?

 

Cewnik Dj wprowadza się do moczowodu przez cewkę moczową podczas zabiegu endoskopowego. Pacjent ułożony zostaje w pozycji ginekologicznej lub jej modyfikacjach. Przez cewkę  moczową do pęcherza moczowego wprowadza się narzędzia endoskopowe wyposażone w układ optyczny pozwalający na obserwowanie zabiegu (cystoskop lub ureterorenoskop), we wnętrzu pęcherza moczowego lokalizuje się ujście moczowodu (miejsce, w którym moczowód wchodzi do pęcherza moczowodu) . Kolejnym etapem zabiegu jest wprowadzenie cewnika dj do moczowodu, może to odbywać się na dwa sposoby:

 

1. Wprowadza się narzędzia do wnętrza moczowodu i po jego rewizji wprowadza się cewnik

dj. Takim sposobem najczęściej zakłada się cewnik dj podczas usuwania kamieni moczowodowych czy leczeniu zwężeń moczowodu.

 

2. Po zlokalizowaniu ujścia moczowodowego w pęcherzu wsuwa się do niego cewnik Dj bez wprowadzania narzędzi do moczowodu.

 

Położenie cewnika w moczowodzie kontroluje się przy pomocy USG lub RTG

Kontrola położenia cewnika DJ w RTG

Kontrola położenia cewnika DJ w RTG

 

Dolegliwości związane z utrzymywaniem cewnika Dj w moczowodzie

 

Objawy, które mogą wystąpić po założeniu cewnika dj to głównie dolegliwości bólowe okolicy lędźwiowej i podbrzusza, dyskomfort , ból przy oddawaniu moczu (szczególnie pod koniec ) i krwiomocz, zazwyczaj niewielki. Dolegliwości te wywołane są drażnieniem wnętrza nerki i pęcherza moczowego przez cewnik.

 

Powikłania związane z wprowadzaniem cewnika dj to głównie ryzyko uszkodzenia nerki i moczowodu w trakcie zakładania oraz infekcja układu moczowego.

Przy długotrwałym utrzymywaniu cewnika dj może dochodzić do odkładania się na jego powierzchni soli mineralnych i tworzenia inkrustatów, ( porównać to można do odkładania się kamienia we wnętrzu czajnika), może to utrudniać jego usunięcie z moczowodu.

W niektórych przypadkach cewnik moczowodowy może również przemieścić się w kierunku nerki lub pęcherza moczowego, a nawet częściowo wystawać na zewnątrz przez cewkę moczową (głównie u kobiet)

 

Koniec pęcherzowy cewnika dj pokryty inkrustatami

Koniec pęcherzowy cewnika dj pokryty inkrustatami

 

Jak długo utrzymuje się cewnik DJ?

 

Czas utrzymywania cewnika DJ zależy od przyczyny jego wprowadzenia. Zazwyczaj od kilku tygodni do trzech miesięcy. Istnieją również cewniki DJ przystosowane do długotrwałego utrzymywania nawet do 6-12 miesięcy

 

Usuwanie cewnika DJ z moczowodu

 

Jest to krótki zabieg endoskopowy (zabieg przez cewkę moczową) wykonywany w ramach poradni urologicznej lub jednodniowego pobytu w szpitalu. Zazwyczaj wykonywany  po znieczuleniu cewki  żelem lignokinowym i nie wymaga specjalnego przygotowania. W niektórych przypadkach zabieg wykonuje się w krótkim znieczuleniu dożylnym( pobyt w oddziale). Usunięcie cewnika trwa ok. 2-3 minuty. Po opróżnieniu pęcherza moczowego pacjent kładzie się na plecach w pozycji ginekologicznej. Do cewki moczowej podany zostaje żel znieczulający. Następnie lekarz wprowadza przez cewkę moczową do pęcherza cystoskop i po zlokalizowaniu końcówki cewnika DJ w pęcherzu kleszczykami  usuwa cewnik przez cewkę moczową.

Po zabiegu przez 1-2dni mogą występować objawy podrażnienia cewki moczowej –ból przy oddawaniu moczu, szczypanie, pieczenie.

 

 

 

 

dodał: Mojurolog.pl, 08-03-2014, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

Do laparoskopowego usunięcia prostaty z powodu raka (laparoskopowa radykalna prostatektomia) podobnie jak do innych metod operacyjnego leczenia raka prostaty (operacja klasyczna , kroczowa czy z użyciem robota) kwalifikowani są  pacjenci z rozpoznanym w biopsji nowotworem złośliwym ograniczonym do prostaty i przewidywaną długością życia co najmniej 10lat.1

 

Nie ma  jednoznacznie określonej  górnej granicy wieku przy której leczenie operacyjne nie ma zastosowania. Podczas kwalifikacji  pacjenta do tego typu leczenia istotne znaczenie ma ogólny stan zdrowia oraz choroby towarzyszące, które mogą zwiększać ryzyko operacji.

 

Operacja polega na całkowitym wycięciu prostaty wraz pęcherzykami nasiennymi, końcowymi odcinkami nasieniowodów i odcinkiem cewki moczowej przebiegającej  przez prostatę  oraz na wykonaniu zespolenia pęcherzowo-cewkowego z pozostałym odcinkiem cewki moczowej celem odtworzenia ciągłości układu moczowego.  U części pacjentów operacja może zostać poszerzona o usunięcie węzłów chłonnych (limfadenektomia).

 

Węzły chłonne usuwa się  u części chorych na raka pośredniego ryzyka  i wszystkich pacjentów z rakiem wysokiego ryzyka(T3a lub Gleason ≥8 lub PSA>20ng/ml) a zakres obejmuje usunięcie węzłów  chłonnych okolicy zewnętrznych i wewnętrznych naczyń biodrowych oraz dołów zasłonowych.2

 

Na czym polega operacja laparoskopowa:

Operacja laparoskopowa wykonywana jest przy pomocy  kamery i specjalnych podłużnych narzędzi wprowadzanych do jamy brzusznej poprzez wykonanie kilku niewielkich nacięć skóry (5-15mm). Wcześniej przy pomocy gazu (dwutlenek węgla) wytworzona zostaje w brzuchu przestrzeń pozwalająca na przeprowadzenie operacji. Lekarz operujący i asysta kontrolują przebieg operacji na monitorze, na który przesyłany jest obraz z kamery  znajdującej się w miejscu  operowanym. Metoda laparoskopowa pozwala na bardzo dobry wgląd w miejsce operacji i skrócenie czasu rekonwalescencji po leczeniu.   

Narzędzia wykorzystywane w laparoskopii.

Narzędzia wykorzystywane w laparoskopii.

                                                                                                              

Przygotowanie do operacji:  

Po zakwalifikowaniu do operacji, pacjent wykonuje badania laboratoryjne, odbywa konsultację z anestezjologiem,  a w przypadku chorób przewlekłych  również z innymi specjalistami (decyduje o tym anestezjolog). W przypadku stosowania niektórych doustnych leków przeciwzakrzepowych, istnieje konieczność ich czasowej zamiany na heparynę drobnocząsteczkową podawaną podskórnie.

 

W szpitalu, w okresie okołooperacyjnym, pacjent otrzymuje antybiotyk oraz profilaktykę przeciwzakrzepową( heparyny drobnocząsteczkowe, bandażowanie nóg). W dniu poprzedzającym operację, przy pomocy specjalnego preparatu,  przygotowuje się jelito grube oczyszczając je z resztek pokarmowych.

Rano ,w dniu zabiegu, pacjent pozostaje na czczo i przyjmuje swoje leki.

 

 

Przeciwwskazania do operacji laparoskopowej obejmują:3

Przeciwwskazania bezwzględne:

- zaburzenia krzepnięcia

- zaburzenia krążeniowo-oddechowe

- aktywny proces zapalny w miednicy mniejszej

 

Przeciwwskazania względne:

-otyłość

- wcześniejsze operacja jamy brzusznej i miednicy

- stan po napromienianiu miednicy

 

Przebieg operacji:

 

Operacja odbywa się w znieczuleniu ogólnym (narkozie). Pacjenta układa się na plecach. Po „uśpieniu” do pęcherza moczowego wprowadza się cewnik moczowy.

Operację można podzielić na kilka etapów:

 

W pierwszym etapie operacji, poprzez nacięcia skóry dł. 0,5-1,5cm, do jamy brzusznej wprowadza się kamerę oraz narzędzia laparoskopowe. Wcześniej przy pomocy gazu (dwutlenek węgla) wytworzona zostaje w brzuchu przestrzeń robocza(tzw. odma)  pozwalająca na przeprowadzenie operacji.

 

W następnym etapie  lekarz usuwa prostatę,  pęcherzyki nasienne oraz końcowe fragmenty nasieniowodów przebiegające przez prostatę. Końce nasieniowodów pozostające w jamie brzusznej zostają skoagulowane (podwiązane).

 

W trakcie usuwania prostaty (gdy nie ma przeciwwskazań onkologicznych) istnieje możliwość zachowania pęczków naczyniowo-nerwowych po jednej lub obu stronach prostaty. Uzależnione jest to od stopnia zaawansowania nowotworu i ryzyka pozostawienia komórek nowotworowych.

 

Zaoszczędzenie pęczków zwiększa prawdopodobieństwo powrotu prawidłowych wzwodów prącia jednak nie gwarantuje powrotu potencji.

 

W ostatnim etapie odtworzona zostaje ciągłość dróg moczowych poprzez zespolenie pęcherza moczowego z cewką moczową.  Pozostawia się również dren/y , a do pęcherza moczowego  wprowadzony zostaje cewnik moczowy. Prostatę z jamy brzusznej usuwa się w specjalnym worku poszerzając otwór poniżej pępka w którym znajdował się trokar dla  kamery.

                                                                                                            

Prostata usunięta laparoskopowo

Prostata usunięta laparoskopowo

 

 Przebieg pooperacyjny:

 

Postępowanie zależy od przebiegu pooperacyjnego. W przypadku braku powikłań  trakcie hospitalizacji stopniowo usuwa się dren/y i cewnik pęcherzowy. Szwy skórne usuwa się zazwyczaj ambulatoryjnie 10-14 dni po operacji.

 

Powikłania: 4

 

-Zgon w okresie okołooperacyjnym   0-2,1%

-duże krwawienie  1-11,5%

-uszkodzenie odbytnicy  0-5,4%

-zakrzepica żył głębokich  0-8,3%

-zatorowość  0,8-7,7%

-torbiel chłonna  1-3%

-przeciek moczu, przetoka  0,3-15,4%

-nietrzymanie moczu niewielkiego stopnia  4-50%

-nietrzymanie moczu znacznego stopnia  0-15,4% 

-impotencja  29-100%
-zwężenie szyi pęcherza  0,5-14,6%

-zwężenie moczowodu  0-0,7%

-zwężenie cewki moczowej   2-9%

 

 

Piśmiennictwo:

1.       Ficarra V, Novara G, Artibani W, Cestari A, Galfano A, Graefen M, Guazzoni G, Guillonneau B, Menon M, Montorsi F, Patel V, Rasweiler J, Van Poppel H. Retropubic, Laparoscopic and Robot-Assisted radical Prostatectomy: A Systemic Review and Cumulative Analysis of Comparative Studies. European Urology 55(2009) 1037-1063

 2.       Jassem J (red.), j Krzakowski M (red.), Senkus-Konefka E (red.), Zdrojowy R. Nowotwory układu moczowo-płciowego. Praktyczny przewodnik dla lekarzy. Via medica  2013, str. 169

 3.       Chłosta P, Słojewski M, Atlas laparoskopii urologicznej. Warszawa, Polskie Towarzystwo Urologiczne 2008:  96-108.

 4.       Heidenreich A, Bastian P.J, Bellmunt J et al. EAU guidelines on Prostate Cancer. European Association of Urology 2013

 

dodał: Mojurolog.pl, 02-03-2014, kategorie: Leczenie ,Operacje i zabiegi

 

Zabieg URS polega na obejrzeniu wnętrza moczowodu i nerki przy pomocy  ureterorenoskopu (narzędzia posiadającego ukł. optyczny pozwalający na obejrzenie wnętrza moczowodu oraz kanał roboczy do wprowadzania narzędzi). Przyrząd ten wprowadzany jest do wnętrza poprzez drogi moczowe (przez cewkę moczową do pęcherza, a następnie do moczowodu i nerki) bez konieczności nacinania powłok skórnych.

 

Zabieg URS może mieć charakter diagnostyczny (rewizja wnętrza nerki i moczowodu, pobranie wycinków, pobranie moczu do badania cytologicznego) lub leczniczy (usunięcie kamienia, rozcięcie zwężenia moczowodu, zniszczenie zmiany nowotworowej, wprowadzenie cewnika). W trakcie URS wykorzystuje się różne typy ureterorenoskopów (sztywne, półsztywne oraz giętkie) oraz dodatkowe narzędzia w zależności od charakteru badania i powodu jego wykonywania (usunięcie kamienia, pobranie wycinków itd.). Giętki ureterorenoskop pozwala dotrzeć właściwie do każdego miejsca w nerce i moczowodzie.

 

Jak przygotować się do zabiegu URS:

Przygotowanie  nie odbiega od przygotowania do innych procedur operacyjnych. Po zakwalifikowaniu pacjenta do zabiegu pacjent wykonuje badania laboratoryjne, odbywa konsultację z anestezjologiem,  a w przypadku chorób przewlekłych  również z innymi specjalistami (decyduje o tym anestezjolog). Rano w dniu zabiegu pacjent pozostaje na czczo i przyjmuje swoje leki. W przypadku stosowania części leków przeciwzakrzepowych istnieje konieczność czasowej zamiany na leków doustnych na heparynę drobnocząsteczkową podawaną podskórnie.

 

URS na stronę

1,2. półsztywny ureterorenoskop , 3. kamień w moczowodzie

 

Jak wygląda znieczulenie do zabiegu URS

Znieczulenie ogólne (narkoza) lub znieczulenie regionalne, nazywane potocznie przez pacjentów „znieczuleniem w kręgosłup” lub „znieczuleniem w plecy”.

 

 

Jakie są przeciwwskazania do zabiegu URS:

·        

            bezwzględne:

                   - zaburzenia krzepnięcia krwi

                   - zły ogólny pacjenta, który nie pozwala na znieczulenie

·          względne:       

                - zmiany anatomiczne utrudniające przeprowadzenie zabiegu (stulejka, zwężenie cewki moczowej, znacznie  powiększona prostata, zwężenie moczowodu, zwyrodnienie stawów biodrowych)

                      - ciąża

                      - przebyte przeszczepienie moczowodu

 

 

Powikłania związane z zabiegiem URS

 

·          Powikłania w trakcie zabiegu

 

-Konieczność przerwania zabiegu- 1.6%

-Krwawienie -1.4%

-Perforacja -1.0%

-Oderwanie moczowodu 0.1%

-Inne  1.3%

 

·          Powikłania pooperacyjne:

 

-Gorączka -1.8%

-Zakażenie układu moczowego 1.0%

-Krwawienie 0.4%

-Sepsa 0.3%

-Obj. ostrego brzucha 0.04%

-Zatorowość płucna 0.02%

-Incydent mózgowo-naczyniowy/ przemijający napad niedokrwienny 0.01%

-Zawał mięśnia sercowego 0,01%

-Inne 1.1%

 

 

Opracowano na podstawie:

1.  de la RosetteJean, DenstedtJohn, GeavletePetrisor, KeeleyFrancis, MatsudaTadashi, PearleMargaret, PremingerGlenn, and TraxerOlivier. Journal of Endourology. February 2014, 28(2): 131-139.  The Clinical Research Office of the Endourological Society Ureteroscopy Global Study: Indications, Complications, and Outcomes in 11,885 Patients

2.     R. Hohenfellner, J.-U. Stolzenburg ,  Manual Endourology, Springer Medizin Verlag Heidelberg 2005

3.    Listopadzki S., Jarzemski P., Wroński S., Kabziński J., Szyperski J., Małoinwazyjne metody leczenia kamicy układu moczowego.     Wydawnictwo WM.

 

dodał: Mojurolog.pl, 23-02-2014, kategorie: Diagnostyka ,Leczenie

Pojawienie się krwi w moczu jest stanem nieprawidłowym. Wymaga pilnej diagnostyki i ustalenia przyczyny, nawet jeśli krew w moczu pojawiła się tylko raz.

Krwiomocz dzieli się na makroskopowy, gdy krew w moczu jest widoczna gołym okiem i mikroskopowy, gdy obecność czerwonych krwinek stwierdza w badaniu moczu.

Obecność krwi w moczu może wynikać z różnych przyczyn, ale w pierwszej kolejności należy wykluczyć obecność choroby nowotworowej w obrębie dróg moczowych. Jej ryzyko jest wyższe w przypadku krwiomoczu widocznego gołym okiem i u pacjentów w starszym wieku.1

 

IS_krwiomocz 200x300cm

 

 

Przyczyny krwiomoczu:

-Kamica układu moczowego (kamica nerek, moczowodu, pęcherza moczowego)

-Zakażenia układu moczowego

-Nowotwory układu moczowego i sąsiednich narządów

-Rozrost (przerost) prostaty

-Zaburzenia krzepnięcia (w tym także stosowanie i przedawkowanie leków przeciwzakrzepowych)

-Choroby zapalne nerek

-Torbiele nerek

-Uraz

-Endometrioza

-Leki: m.in. penicyliny, leki przeciwzapalne i przeciwbólowe, przeciwzakrzepowe

-Krwiomocz po cewnikowaniu pęcherza moczowego

-Przebyta radioterapia narządów miednicy (macicy, pęcherza, jelita grubego etc.)

 

Poszukiwanie przyczyn krwiomoczu:

Diagnostyka uzależniona jest od wieku pacjenta i podejrzewanej przyczyny, a o konieczności wykonywania poszczególnych badań decyduje lekarz.

 

1.Rozmowa z lekarzem:

Przed wizytą u lekarza warto przygotować się do rozmowy i przypomnieć sobie następujące informacje:

-choroby  oraz stosowane leki

-choroby przebyte w przeszłości i operacje ( w tym leczenie dodatkowe chemio i radioterapia)

-czy występowało w pracy narażenie na substancje szkodliwe

-jakie choroby występowały w rodzinie

-stosowane używki (tytoń, alkohol)

2.Badanie pacjenta

 

3.Badania dodatkowe:

-badanie ogólne moczu i posiew

-usg j. brzusznej

-inne badania obrazowe: urografia, tomografia komputerowa , rezonans magnetyczny

-badania endoskopowe: cystoskopia (wziernikowanie pęcherza moczowego),

 URS (wziernikowanie moczowodu)

-badanie cytologiczne moczu

       

 4.inne badania i konsultacje specjalistyczne.

 

dodał: Mojurolog.pl, 13-12-2013, kategorie: Bez kategorii